Mette & Bjarne på tur

Sommarseglas 2010 er i gong

2010-06-13T15:30:00.001+02:00

Vil berre melde frå om at i dag startar 8 vekers seglas. Oppdateringar kjem fortløpande.

HEIMKOMST

2006-07-11T12:20:00.000+02:00

Onsdag 5. juli forlet vi Inverness i Skottland. Fredag ettermiddag klappa vi til kai i Skånevik (berre 20 nm heimaifrå) og for rett på konsert med Blues Brothers. Vi hadde ikkje før fortøyd før to kjende i ei slapp gummijolle kom bort med skikkeleg heimabrygg. Ein fin velkomst! Etter to dagar med blues kom vi heim på sundag ettermiddag i stiv kuling og intense regnbyger. Nett som før! Møtet med huset vart sjokkarta. Det var jo så altfor stort! For ikkje å snakka om to garasjar og diverse boder som er metta med skmrot. Vi fekk lyst til å flytte attende i båten. Der hadde vi kontroll og golvvasken var overkommeleg. Det endar vel med at vi kjøper større båt og flyttar i den!! Elles vonar eg å kome attende til ei oppsumering av turen når vi no har fått roa oss ned. Heldigvis skal vi ikkje ta til på arbeid før 1. august, slik at vi får høve til å akklimatisere oss.
Takk for oss for denne gong!

FORT AUGUSTUS

2006-07-02T18:32:00.000+02:00

Hei alle saman! Vi er no komne til Fort Augustus i Skottland. Plassen ligg i vestenden av Loch Ness, altsaa langs Caledoniakanalen. Det vart den i aar ogsaa. Har hatt ein fin tur ifraa Kinsale i Irland der Mette moenstra paa igjen og Kjetil moenstra av. Etter 4-5 dagar for vi i eit jafs 164 nm opp til Howth, like nord for Dublin. Reiste saman med Felicie og Vanvara. Vidare la vi kursen til Bangor i Nord Irland, like utforbi Belfast. Kun ei overnatting der, og neste dag medstroems opp til Craighouse paa Jura. 72 nm paa 9 timar, dvs. 8 knops snittfart. Topnotering 12,5 rundt Mull of Kintyre. Dagen etter persa vi med 13, 1 knop like soer for Oban. Der hadde vi hyggeleg gjensyn med Nordavind og Do'nt Worry. Fredagskvelden klappa vi til kai i Corpach (Fort William), og var klar for kanalen neste dag. Vi har moett mange norske baatar i vesterveg, eit par har vore paa veg til Karibien. Vi har skrytt voldsomt, men er sjoelve no klare for kvardagslivet, saa lenge det varar!
Vidare framdrift er ikkje klarlagt enno. Opprinneleg hadde vi tenkt aa segle opp til Orkenoyane og Shetland, men eg ser ikkje vekk ifraa at vi kursar rett heim fraa Inverness om veret er hoeveleg. Som sagt: vi er no metta paa sight-seeing for ei lita stund.

Beste helsing Mette og Bjarne

A SHORT ENGLISH SUMMARY

2006-06-21T19:29:00.000+02:00

A SHORT, REALLY SHORT VERSION OF OUR VISIT TO THE WEST INDIES.

Shamefully, I have to admit that the last English update is as far back as Christmas.
We celebrated Christmas and New Years in Bequia in the Grenadines. Lovely place! We were not alone.There must have been at least 300 boats anchored in Admirality Bay, and many of these were Scandinavians.
From Bequia we sailed a short stretch down to Mystique, the island of the celebrites with Mick Jagger up front. By the way, we saw him. Beautiful island with fabulous houses.
Next we went down to Tobago Keys. This is a small group of islands with wonderful reefes and off course then diving and snorkling. This area must be the prototype of Caribbean paradise.
From there on we moved a short distance down to Union Island, also a very picturesque area. Our daughter Marte, her friend Olaug and our son Åsmund were onboard for 2-3 weeks during this period, and we had a lot of fun.

Then we had a short visit to the island Carriacou before we had a longer stop in Grenada. First we stayed in th “capitol” St. Georges, later on in a beautiful fjord further south called Prickly Bay. Grenada was absolutely worth visiting.

In late January we sailed down to Chaguaramas in Trinidad. We stayed here for 2 weeks enjoying the preparations for the famous carnival. Also we replaced all the wiring to the rig, according to what I had promised myself when the forestay broke before Cape Verde. Interesting place Trinidad, but it had a huge crime problem. I was knocked down in the marina, but due to my solid constitution I was not hurt!

Next stop was Tobago, and we stayed here for 4 weeks. Very nice island with low prices. We were anchored in Store Bay,just by the airport. At one time we were as many as 7 Norwegian boats gathered in the same bay. Imagine! During this period some friends from Norway, Jorun and Jan Henrik, visited us for 2 weeks. We all had a very good time!

Then on March 9th we started on our return trip. First we had a brief stop at Prickly Bay again. Hauled up the boat and gave it a new layer of antifoulingpaint.
Within 2 days we were up at Martinique, one of the French islands. It was just like being in Europe again. Everything in order, French style! As opposed to the English, the Frenchmen had been mixing with the former slaves, resulting in all kinds of beautiful bodies and complexion. Somehow one got the best of both races. We rented a car together with another Norwegian couple and saw most of the island. Very beautiful and worthwile a visit.

From here on we visited to other French possessions, Les Saintes and Guadeloupe.
Same thing here. Good standard and order all over.

Then in mid April we came up to Antigua, to English Harbour, later Jolly Harbour and then back to English Harbour again. I have printed a lot of pictures from Antigua earlier on, and also written something in English about my dear cousins , Mary Ellen and Suzie, that visited us in this island. My brother Kjetil and my friend Jan came over on May 1. to be crew for the Atlantic crossing later on. Mette left the boat a few days later and flew back to Norway. She would join me again in Irland.some weeks later.
Us 3 guys sailed to St.Kitts, Eustatia, Saba and finally St.Martin. The first three islands are all mountainous and volcanic, and we did some exploring. Kjetil was also doing some diving on the coral reefes, he even saw some sharks.

In St. Martin we prepared the boat for another Atlantic crossing, and on May 13th we started out.. We were very lucky with the weather and did the trip over to Horta in the Azores in only 17 days. We only had to motor the last 2 days, and had an average of about 140 nm pr. Day.
Horta was a nice town, very well kept.. The people were friendly and most of them spoke a bit English. The prices were remarkably low. We spent 10 days there waiting for suitable weather to cross over to Irland. Jan left us, so it was only me and my brother. 9th of June we started out, and had some quite strong winds the first 4 days. Then the wind faded more or less away and we motorsailed for another 4 days to reach Kinsale in southern Irland. Some boats coming behind us were hit by gale and storm, so once again we were really lucky.

Kinsale is also a very picturesque little town, typical for Irland. Lots of tourists down here. One night in a pub I met to American sisters on tour, and it so happened that their uncle had been a mayor of Fargo, ND.
Mette came after a couple of days and was happy to be onboard again. My brother then left for Norway. I think he was glad to have solid ground under his feet.
These last days we have sosialized with Norwegian couples in two other boats here, and tomorrow on the 22. of June we will start sailing towards Dublin. We plan to be back in Uskedalen around 15th. of July. On our way we’ll visit some harbours in Scotland and also most likely the Orkeneys and Shetland Isles-

In retrospective, it has been a marvellous year. We have had no major problems or severe accidents with the boat, and have avoided really bad weather. Mette and I have had a good time together, and there is no divorce in sight! We’ve met an awfull lot of nice people on the tour, I think I can say only nice people. Also we’ve seen very many beautiful places that we will always remember. But in my opinion, the best thing with the whole trip has been the wonderful temperature in the sea in the Caribbean. It varied between 28 and 31 degrees Celcius, and it was just paradise to dive in first thing in the morning!

Best regards from us in Fatuhiva

DIVERSE BILETE TIL REISEBREV 22

2006-06-19T11:56:00.000+02:00

Her foelgjer litt tekst til bileta. De faar finne det som hoever saman:
Foerste bilete er av ein 3 aar gamal megayacht i tre, 144 fot.
Andre bilete er av ei typisk Horta gate. Tredje og fjerde av Jan og Kjetil ved fyret der siste vulkanutbrotet var i 1957. Femte og sjette biletet av containerskipet.Dei neste bileta er av havna i Horta. Pete's Bar.To bilete av det som er igjen av vindrora, Geir og Louis. Saa tilslutt bilete av baat og mannskap paa turen.

REISEBREV 22 ST.MARTIN-AZORENE-KINSALE

2006-06-19T11:52:00.000+02:00

REISEBREV 22- ST.MAARTEN- AZORENE-KINSALE(IRLAND)

Ja, dette blir truleg siste ordinære reisebrevet. Ringen er slutta. Vi er attende i Irland etter ei laaang Atlanterhavskryssing.
Sjølvsagt vil det bli ei grundig oppsummering av turen når vi endeleg kjem heim uti juli eingong.

Som eg skreiv sist, starta vi frå St.Maarten mot Azorene 13.mai kl. 10.00. Når ein legg ut på ein så lang overfart (2200 nm ”netto”) er det viktig at ein får gode vermeldingar slik at ein vel rett rute. Ikkje vil ein ha for mykje vind og ikkje skal det vera for lite. Og motvind vil sjølvsagt ingen ha! Til dette har vi ei levande legende som heiter HERB. Han har i mange år hatt som ei livsoppgåve og nærast skreddarsy høvelege seglingsruter i spesielt i Nord Atlanteren. Det blir hevda at det er ingen som kan så mykje om ver her oppe som nett han. Dette gjer han heilt gratis, men han krev at du følgjer råda hans, elles blir han skikkeleg sur og ronge. Oppe i Canada ein stad sit han framfor kortbølgeradioen og dataskjermane sine og dirigerer alle ”skutene” sine rundt omkring dei ulike frontane 7 dagar i veka, veke etter veke. Snakkar om aktiv pensjonist. Vi ”sjekkar inn” på radioen ein halv times tid før sending, og utover kvelden kallar han opp kvar og ein båt. Det kan i verste fall dreie seg om 50-60 båtar, og dette tek tid. Av og til er radiotilhøva ganske vanskelege i tillegg. ”How are you making out Futuhava?” Han avsluttar alltid samtalane med : ”Have a good watch”, eller ”see you tomorrow”. Og som sagt ingen kallar han noko anna enn Herb. Han er det næraste du kjem Gud der ute på det store, endelause havet!
Av han får vi oftast eit konkret punkt vi skal styre mot fram til neste kveld. Han oppgir vindretning og styrke. Veldig greitt for dei fleste av oss som ikkje er meteorologar.

Første 2-3 dagane hadde vi litt ugunstig vindretning og gjorde bra, men ikkje den heilt store framdrifta. Frå dag 4 og fram til og med 15 gjekk det som på skinner. Vind ifrå sør-aust av 15-25 knops styrke. Heilt ideelt! Vi hadde fleire dagar med 160-170 nm utseilt distanse, noko som er veldig bra for ein seilbåt av vår type.
Vi kom til Horta på Faial(Azorene) etter berre 17 døgn, dei to siste brukte vi for det meste motor i tillegg. Før avreise hadde eg tenkt at det kunne ta opptil 4 veker! Vi hadde utruleg flaks. Det var mange båtar bak oss som vart stoppa av eit stormsystem, og det tok evigheiter før dei dukka opp.
Litt statistikk: Utseilt distanse vart 2360 naut.mil, noko som gir 139 i snitt pr. dag. Av 450 liter diesel brukte vi kun 150. Vi hadde også vatn for eit par veker igjen.
Vindroret vårt hadde eg fått reparert(sveisa) på Antigua, og under desse stabile tilhøva styrte det overraskande bra. Eit brukande vindror betyr julekvelden ute på havet, og vi var svært lukkelege for å sleppe å styre. Den nye autopiloten til mange og tredve tusen ville ikkje meir etter berre ein dags seilas. Det høyrdest ut som småstein inne i motoren. Sidan eg har vore i krigen før, vart eg ikkje overraska. Men som sagt, så lenge ”Geiren” var oppegåande var vi trass alt nøgde. Men!! Etter ein 10-12 dagar vart han så vanskeleg å justere, og ved nærare ettersyn såg vi at roret var borte. Det stod berre ein liten stump igjen. ”Dett var dett”, som Fleksnes så treffande uttrykte det! Eg er ikkje ferdig med dette emnet. Følg med, det kjem meir!!

Kva driv så tre mannfolk med der ute på havet. Vi prøvde å fiske. Jan og Kjetil, har eg ein mistanke om, greidde på ein utruleg klønete måte å miste ein fin dorado i det dei skulle tre hoven rundt han. Elles fekk vi ein stor sjøfugl og ein ditto stor svart plastsekk. Dett var dett, igjen. Og eg som hadde kjøpt inn store mengder sitron og lime til marinering av fisken!
Vi har eit rikhaldig bibliotek ombord, så det blir mykje lesing. Elles pratar vi om folk og fe i gamlelandet og fortel om opplevingar til kvarandre. Det er berre om å gjere ikkje å fortelje same historia fleire gonger!
Gitaren ombord fekk endeleg menneskekontakt, og Kjetil har øvd flittig på turen.
Skipparen har daglege radiosamtaler med andre norske båtar på veg, noko som kortar ned på tida. Så må det sjølsagt kvilast, det skal lagast mat og underbuksene må etterkvart få seg ein omgang med såpe og vatn. ”Og sånn går nu dagan”!
Apropos andre båtar. Det er slett ikkje kvar dag vi ser nokon, men når vi først oppdagar andre, kallar vi dei opp for ein prat på VHF’n. Eit par seglbåtar nådde vi igjen og segla heilt inntil for utveksling av høflegheit over skutesida. Bla. eit eldre tysk ektepar i 70-åra som hadde farta rundt i ein liten båt i fleire år. No var dei så gamle at dei ville halde seg i Middelhavet. Vi møtte også ein australsk ny-pensjonist som hadde kjøpt seg ein liten båt i USA. Denne hadde han brukt 2-3 år på å restaurere, og var no endeleg klar for den store draumereisa til ”down under”, einsam. Farten hans var 3,5 knop, og vi hadde det doble. Eg trur ikkje han er komen fram til Azorene endå. Eg hadde også ei viss kjensle av at han kanskje syntest heile prosjektet etterkvart ikkje var nokon god ide.
HORTA
Som sagt, denne lenge etterlengta byen dukka opp på ettermiddagen den 30/5. Han ga eit svært godt inntrykk ifrå sjøsida, og vi vart ikkje skuffa etter å ha kome i land. Vi rakk sjølsagt den legendariske Pete’s Sportsbar før stengetid. Dette etablissementet er eit ”must” for alle langferdsseglarar. Skipparen er alltid veldig flink til å ”time” sine strandhogg!
For det første, Faial, er ei veldig frodig øy. Det er grønt og fint over alt, og rundt om beiter kyrne. Den dyrka marka er først og fremst til grasproduksjon, såg det ut som.
Bygningsmassen er velhalden og fin, med mykje fargebruk. Gater og offentlege areal er sameleis fine og godt vedlikehaldne. Kort sagt, ein stor kontrast til mykje vi hadde sett i Karibien. Men so er nå dette EU då. Portugal får utruleg mykje svenske skattepengar har eg ein mistanke om.
Folket her er veldig hyggjelege og hjelpsame. I tillegg snakkar mange engelsk, og der er vi glad for. Prisnivået her er generelt rimeleg, men mat og drikke ute på byen er utruleg(les:sinnsjukt) billeg. Det er knapt så eg torer setja det på trykk, men ein halvliter får du for 15-20 kroner og ein god middag for 50-100. Ei flaske vin på restaurant ned til 40 kr!! I bakeriet var varene nærast gratis.
Dersom eg etter dette korte opphaldet skal finne noko negativt, så må det vere klimaet. Kanskje var vi noko farga av ha kome ifrå Karibien, men medan vi var der minna det om ein kald og våt norsk sommar.
Ein dag leigde vi bil og farta rundt. Vi fekk sett eit område der det var vulkanutbrot i 1957. Deretter køyrde vi ned til ei strand der eit containerskip med motortrøbbel hadde ankra opp i dårleg ver. Denne hadde sjølsagt havna i fjøra med 600 containarar, og ikkje ville eg ha vore i skipparen sine sko!. I det vi nærma hos hovudattraksjonen på øya, Calderaen, det nedsunkne vulkankrateret på toppen, vart sikten lik null og nærast sluddbyger piska mot oss ifrå nord. Ikkje heldig den dagen.

Hovudattraksjonen i sjølve Horta må seiast å vere havna. Her møtest seglbåtar ifrå heile verda, på veg fram og attende til Europa, anten det no er Middelhavet, Nord Europa, Karibien eller Nord Amerika som er destinasjonen. Sesongen er stort sett mai og juni, og kapasiteten var heilt sprengt då vi var der. I sjølve marinaen låg det sikkert 300 båtar og i tillegg var 50-60 ankra opp utforbi. Vi var sjeleglad for å sleppe det siste. Det blas som berre pokkern og vi hadde lite lyst til å pakke opp jolla som møysommeleg var surra på dekk. I havna låg det 7 andre norske båtar, Nordavind, Aprikus, Snorre, Felicie,Vanvara, Eurora og Euforia. Babette og Sedna var nett reist til hovudøya San. Miguel. Elles krydde havna av nederlendarar. Vi hadde dei på innsida og utsida langs moloen. Berre kjekke folk og mykje sosial omgang. At det i slike høve vart konsumert anna enn cola, skal ikkje stikkast under ein stol. Jmfr. eit av mannskapet sitt eige innlegg på sida.
Eit spesielt kjennetrekk med denne havna er at dei fleste målar eit ”bumerke” langs moloen og kaiene. Det må vera tusenvis, av desse sikkert fleire enn hundre norske.
Vår kunstneriske leiar svikta, skulda på regn og dårleg ver!

Sundag 5/6 flaug Jan til San. Miguel for å vere med eit charterfly heim til Norge. Du snakker om griseflaks. Kjapt, billeg og enkelt rett til Bergen. Han hadde vore eit fantastisk mannskap både sosialt og ”seglfagleg”. Den tekniske innsikta hans skulle også vise seg å vera god å ha. Og eg trur han trivdest ombord. Fekk melding på satelitten etter eit par dagar der han hevda å alt savne sjølivet!
OVERFART- IRLAND
Fredag 9/6, etter 10 dagar i Horta, sette vi kursen nordover for Kinsale i Sør Irland. Dette vart gjort etter å ha studert vermeldingar i fleire dagar. Herb’n fekk vi ikkje kontakt med pga. elendige radiotilhøve inne i havna. Det hadde vore nordavind i lange tider, og endeleg skulle det snu. Mange båtar forlet havna den dagen, også Felicie og Vanvara. Det var tillaup til kaos då mange tidlegare oppankra båtar kom inn i den tronge marinaen samstundes som mange for hin vegen. Men vi kom oss då ut utan skade!
Første døgnet hadde vi kraftig vestleg vind og vi drog ifrå dei to andre. Det nye vindroret styrde som ein draum, og vi skrytte og skrytte. Eg hadde nemleg fått ein lokal mekanikar til å lage eit nytt flott eit i rustfritt stål. Dette var noko anna enn aluminium! Det såg veldig solid ut. At det kosta meg 500 Euro fekk så vere om berre eg og Kjetil slapp styre 24 timar i døgnet..
Ja, kor lenge var Adam i paradis? Ganske nøyaktig 24 timar. ”Luois” var vekke! Det var om mogleg enno mindre igjen enn av Geiren. Berre knapt 15 cm aksling!
Så var det på’an igjen. To timar på og to timar av døgnet rundt. Og dette for folk som har passert 50! Skarp bidevind i meir enn fire døgn. Herb ba oss berre gå nordover og endåtil vestover for å unngå ein høgtrykksrygg som bygde seg opp heile vegen opp mot Irland. ”Use the motor”, sa han. Men vi segla berre så langt nord som mogleg utan å starte Yanmaren. Vi hadde plenty med diesel og ville for så vidt ikkje ha noko imot rolegare motorsegling i ein høgtrykksrygg nokre dagar, sidan vi var ganske trøytte.
Ein dag eg stod og styrte trefte noko roret og rattet spratt omtrent ut av nevane på meg. Heldigvis heldt det, men servopendelen til det defekte vindroret knakk tvert av i brotsona. Mykje kan som sagt skje på ein slik tur.
Etter vel 4 dagar daua vinden og vi fyra opp. Det var godt å få mindre bølgjer og etterkvart flatt hav.
I storseglet hadde eg framleis eit rev inne, og no var det på tide å setja alle klutar. Som tenkt, så gjort. Men eg hadde gløymt at eg hadde ei revelisse knytt til heilt bak på bommen. Følgja vart ei meter lang rift i seglet! Det verste er at eg har gjort same feilen ein gong før. Det er dyrt å ha seglbåt!
Andre dagen kopla eg den gamle autopilotmotoren til den nye, dette virka, og sidan har vi vore i himmelrik.. Avslapping, lesing, normal matlaging osv. Kursen vart sett direkte mot Kinsale, og ikkje Labradorkysten.

Elles var det klart at vi hadde kome til ei anna klimasone. Personleg sjekka eg badetemperaturen i Horta. Eg dykka ned for å sjekke at propellen ikkje var grodd. Det var ifrå 31 grader på St.Maarten til 18,5 der. Det gikk fint, ikkje hjartestans!
Under seglinga nordover var det god gamal Nordsjøpåkledning. Det var superundertøy og lag på lag med andre plagg før ein avslutta med vind/vasstett segldress, lue og solide vottar. Likevel fraus vi!

Diverre må eg og nemne at ein del av den flotte maritime boksamlinga mi på det næraste er tapt. Bøkene stod inntil eit vindauge i salongen. Her hadde det vorte vasslekkasje etter at heile skutesida hadde lege konstant nede i sjøen dei 4 første dagane. Dei flotte biletbøkene hadde trekt sjøvatn som trekkpapir og sidene limt seg saman. Bittert!

Vi har no motorsegla i 4 dagar. Det var lovd meir vind, men den er enno ikkje dukka opp. Land dukka opp på babord side laurdag 17/6 kl. 10. 30. Vi passerte nett den kjende Fastnet Rock, og reknar med å vere framme i Kinsale kl. 9 i kveld. Det vil seie at vi har brukt vel 8 dagar ifrå Horta, med altså motorgange halve tida.

I går kveld tok eg farvel med Herb’en. Litt vedmodig var det, og det er vel tvilsomt om eg nokon gong får bruk for han igjen.
Dei neste åra skal eg konsentrere meg fullt og heilt om Mattilsynet!

Bilete til reisebrev 21.

2006-05-31T22:04:00.000+02:00

Diverse bilete til reisebrev 21. Eg ser at brevet no er lagt inn 5-6 gonger. Det er like foer eg toernar!! Om de blar forbi, vil de sjaa at vi er komne fram med glans! Eg maa ha ei pause!

Antigua, St. Kitts, Statia, Saba og St. Martin

2006-05-31T21:50:00.000+02:00

REISEBREV 21. ANTIGUA, ST.KITTS, SABA OG SINT MAARTEN

Det er eit engelsk uttrykk som heiter ”long time, no see”. Til mitt forsvar får eg sei at eg har lagt innpå mange fine bilete i mellomtida, også med skriftlege kommentarar.

Vi kom altså til English Harbour på Antigua 8/4. Denne øya høyrer også med til det britiske samveldet, men er meir ”utvikla” og turistifisert enn ein del av dei andre tilsvarande øyane. Men eg vil med ein gong slå fast at det er langt ifrå fransk standard både på den eine og den andre måten. Antigua har ingen høge fjell og får relativt lite nedbør, noko ein raskt ser på den spesielle vegetasjonen. Aldri har eg sett så mykje kaktus. Likevel, geiter fann ein over alt! Det blir påstatt at ho har like mange sandstrender som det er dagar i året, og det held eg ikkje for usannsynleg.
Som eg nemnde i forrige reisebrev er English Harbour og nabohamna, Falmouth Harbour, svært kjende i båtkrinsar. Sjå på bileta som eg har lagt inn tidlegare så vil de skjøne kvifor! Dei er også sete for dei kjende regattane, Antigua Classic og Antigua Sailing Week. Den siste skal vera den femte største i verda. Skal koma attende til dette.
11/4 segla vi opp på vestsida av øya, til Jolly Harbour. Reklamen seier at dette er den største ”man made” hamna i Karibien. Eit svært mangrove-område er grave ut og knytt til havet med ein kanal. Innanfor er det øyar og små kanalar. Langs desse kanalane er det leiligheiter med eigne kaier, diverse restaurantar og serviceverksemnd, samt ein stor moderne matvareforretning og sjølsagt eit endå større kasino! Området er i stadig utvikling, og her kunne ein få kjøpe tomter ifrå 500.000 til 4 mill.

Etter først å ha ankra utanfor hamna, gjekk vi inn i marinaen for å ta imot amerikanske gjester som kom på vitjing. Mary Ellen og Suzie er slektningar av meg som eg har hatt mykje kontakt med opp igjennom åra. Begge er enker, og Mary Ellen mista ektemannen av kreft berre tre månader før. Ho er verdas kjekkaste dame, men har vore noko uheldig med bl.a. helsa til ektemennene. Dette var nr. 4, og det er berre den første som framleis lever.
For dei av lesarane som måtte vera mjølkeprodusentar, kan eg nemne at den yngste, Suzie, arbeider på farmen til faren i California. Dei har 3500 mjølkekyr og 7-8000 storfe totalt! Eg seier ikkje meir. Ho er sterkt på utkikk etter ein ny ektemann!
Desse ”jentene” er berre utruleg kjekke og humoristiske, og vi lo ifrå morgon til kveld i 4 dagar. Vi må berre bort å vitje dei om ikkje alt for mange år!

19/4 sette vi nasen sørover igjen til English Harbour, og vart verande her til 3. mai. Vi venta på nytt mannskap, og tida fordreiv vi med å sjå på seglbåtar og folk i alle variantar, gå turar i området, samt surfe på wireless internett i båten. Eg har lagt inn fleire bilete av spesielt dei klassiske båtane tidlegare. Ein restaurant/pub-eigar fortalte meg at han kvelden før hadde vore litt flau for å presentert rekninga for ein av desse båteigarane. Følgjet var på 15-20 personar, og med rikeleg champagne kom ho på 65.000kr. Han blunka ikkje ein gong, og fortalde at for han kom denne segleveka på 2,5 mill.. Slik er livet; utruleg med utgifter!

1. mai var ein stor dag. Då kom Atlanterhavsmannkapet, Jan Berntsen ifrå Uskedalen og bror min, Kjetil, pt. Romerike Folkehøgskule på Jessheim. Desse var klare som egg for å syge til seg mest mogleg av Karibien før ein utålmodig skipper kommanderte dei i Austerveg. Vi var svært glade for at dei ville vere med, avdi det synte seg at mannskap til slike havstrekker ikkje akkurat vaks på tre! Og det har eg full forståing for!
Eit par dagar etter reiste Mette heim til gamlelandet via London. Det var vemodig at ho forlet skuta etter kontinuerlege 10 ½ månad ombord, men vi (dvs. eg og båten) får trøste oss med at ho er ombord igjen og tek styringa om nokre få veker, i Irland. Det blir ikkje det same med berre mannfolk ombord!
4/5 segla vi karane nordvestover i retning ei lita vulkansk øy som heiter Nevis. Vinden snudde brått om, og det var uråd å ligge i hamna der. Heldigvis var det kort veg til neste øy, St. Kitts. I skyminga ankra vi opp i ei fin, skjerma bukt på sørsida. Neste dag for vi opp til ”hovudstaden” Basseterre. Denne byen er bygd av franskmennene i si tid, men kom under britisk kontroll seinare. Bygningsmassen ber tydeleg preg av fransk bakgrunn. Hamneområde var sterkt utvida i det siste, her skal det bli frihandelsområde for cruisepassasjerar. Vi fann ikkje mindre enn 12 kjempestore gullsmedforretningar inne på eit svært avgrensa areal. Butikkane hadde rikeleg med ekspeditørar, men vi såg ikkje ein einaste kunde på dei to dagane vi låg der! Heller ikkje noko cruiseskip då sjølsagt. Det heile verka aparte, og eg har ingen tru på at dette kjem til å løne seg.
Vi hadde sett for oss ein jernbanetur rundt øya, fottur opp til vulkanen på 12-13 hundre meter, men den gong ei. Skodde og regn heile tida gjorde at vi rømte opp til naboøya i nord, Statia. Det såg nemleg noko lysare ut oppe der.

Statia er ei lita nederlandsk øy, der byen heiter Oranjestad. Bebyggelsen var typiske nederlandske dokkehus. Knapt nokon snakka anna enn engelsk sjølv om skilt og oppslag var på nederlandsk. I tillegg til US-dollar var gylden gangbar valuta. På veg opp til hamna la vi merke til ein kjempestor pier nord for byen. Her og lenger ute låg det fleire store supertankarar. Vi kunne ikkje fatte dette, men fekk seinare forklaringa:
Ein eller annan kakse hadde investert i eit kjempestort tankanlegg på land, samt eit raffineri som fjerna svovel. Olje vart så i store mengder kjøpt på spotmarkedet og lagra her i påvente prisoppgang. Den svovelrensa råolja selde dei som drivstoff til tankskip i området.
Veret var framleis ikkje bra, men vi kom oss då opp på vulkanen her i det minste. Den låg på 5-6 hundre meter. Sikta var ikkje spesielt god, men det var ein framifrå trimtur. Utpå kvelden trefte vi på to amerikanske par, og vi enda opp ved same bord på ein familierestaurant med svært personleg preg. Maten var både god og billeg, og for første og truleg siste gong kom vi ut for at gjestene forsynte seg i baren sjølv! Spesielt eine amerikanaren vart meir og meir høgrøsta, og då han fekk høyre at bror min var heile 51 år, ga han seg ende over. Han påstod at Kjetil såg ut som han ikkje var ein dag over 35, og at om vi reiste over til ”sosseøya” St. Barts ville han få supre damer etter seg i hopetal, og følgeleg store problem med ikkje å ”get laid”, og det gratis! Han nemnde ikkje noko om oss to andre, og vi trekte oss slukøyra attende til båten. Det vart ingen tur til St. Barts, og Kjetil fekk nøye seg med eit par dykkarturar.

8/5 hengde vi oss i ei bøye utanfor det som skulle minne om ei hamn på naboøya Saba. Dette var ei endå mindre nederlandsk øy. Det var bratte skråningar over alt opp mot vulkanen på 860 meter. Folk budde oppe i høgda, dei fleste i to landsbyar med dei litt uvanlege namna, Bottoms og Windwardside. Det fanst ikkje ei badestrand på øya, og hamna kunne ikkje brukast i noko slags dårleg ver. Vi låg og rulla noko usannsynleg i ei natt. Det fekk vere nok. Men likevel, sjølv utan hamn hadde øya hatt tradisjon for å ha mange sjøfolk og store handelsfartøy. Eg vil presisere at det også var 3-5 hundre høgdemeter opptil busetnadane og at vegane hadde ei ”sinnsjuk” stigning. Her overlevde ingen med overvekt og slakke sener, før i tida.
Det var mykje turistar på øya. Dei fleste trur eg nok dreiv med dykking, medan andre gikk fjellturar og nytte livet på ei svært avsides og roleg øy. Sjølv om vi var i kort tid på øya kom vi oss opp på vulkanen og fekk sett det meste. Som ein kuriositet kan eg nemne at på Bottoms var det ein ”legeskule” for fire, 400 studentar! Skulen tok seg av dei to første åra av medisinstudiet. Plassen er på storleik med Matre, så her kan ein skjøne at det blir konsentrasjon om studiene. Ingen Cafe Latte på hjørna her nei!

9/5 på ettermiddagen kryssa vi over til Simpson Bay på Sint Maarten. Øya er delt mellom nederlendarar og franskmenn. Dei siste og dei fleste kallar øya St. Martin. Ho har i mange år vore populær som frihandelsområde, spesielt blant amerikanarar. Det gjeld vel og merkje den nederlandske delen. Anten ein kallar ho det eine eller andre, er ho fin med mange flotte hamner for seglarar. Vi hadde lita tid då vi var der og fekk sett for lite.
Innanfor bukta ligg det ei kjempestor naturleg lagune med eit kanalliknande innløp. Her var det ei traffikert bru som opne berre tre gonger om dagen. Før vi kom så langt hadde eg pumpa opp zodiakken for siste gong for å vitje kollegene mine i byråkratiet. Etter halvannan times venting fekk eg audiens hos immigrasjonen. Vel attende i hekken på Fatuhiva skulle eg lyfte opp påhengsen. Dette hadde eg gjort eit uttal med gonger før. Merkeleg nok, siste gong tok eg utruleg nok overhaling av ei bølgje og det bar overbord med tre pass og ei tjukk mappe skipspapir. Som ved eit under greidde eg i ei siste krampetrekking å få slengt påhengsen ombord igjen utan at han vart våt. (PS.Eg hugsa kor mykje arbeid det var sist han var nedsøkt). Dei kule solbrillene mine havna på havsens botn, og trass i mykje dykking fann vi dei ikkje igjen. Eg hadde hatt dei mest eit år og dei kosta berre 12 pund i Falmouth, men som sagt dei hadde høg affeksjonsverdi.
Vel inne i marinaen, vart turen lagt til Budget Marine der ny jolle blei innkjøpt. Den gamle har eg beskrive i fleire lesarbrev, men ho hadde fallert ytterlegare. Etter 20 år var ho bokstaveleg tala i ferd med å gå opp i liminga, og det lak luft og vatn eit utal plassar. Med den nye taua vi den gamle bort til ein container på land. Innkjøpt av min avlidne far i 1986, hos Berge og co i Bergen. Siste kvilestad: Fylling på Sint Maarten.
Ingen tårer blei felt!
Sidan eg no er inne på utslitne ting. På siste sykkelturen min attende ifrå immigrasjonen kom det svært stygge lydar ifrå navet. Det var tydeleg at alt sjøvatnet no endeleg hadde teke tabben på sykkelen. Eg sette han ulåst oppe ved hovudvegen, og neste dag var han borte før eg fekk fotografert han. Good Luck, seier eg! Orsakar, Mette. Det var jo di 50 års gåve frå venninnene.

Det vart handla inn mat og det vart bunkra. 450 liter diesel og liknande med vatn. Det er snakk om ei havstrekke på 2200 nm der ein kan vere uheldig å kome inn i svært store vindstille parti. Ein god skippar må ta høgde for slikt, og ta inn dobbelt så mykje som ein reknar med å bruke.
13/ 5 kl. 10.00 tøffa vi ut av hamna, og den siste båten vi passerte der var Sylvester Stallone sin megayacht. Sjølsagt med eit unseleg lite sølvfarga helikopter på dekk.

Sjølve turen skal eg skrive om seinare, men eg kan røpe sopass at dette blir skrive 148 nautiske mil ifrå målet. Det er havblikk, og turen har gått over all forventning!
Men sjølsagt: ingenting er som landkjenning etter nokre månader på sjøen!
Beste helsing alle tre ombord i Fatuhiva.

Horta - Azorene

2006-05-31T21:43:00.000+02:00

SISTE!
Vi kom fram til Horta i gaar etter berre 17 doegn i sjoen, noko vi er veldig noegde med. Vi var veldig heldige i forhold til mange andre. No har eg i over ein time lagt inn reisebrev og 12-15 bilete. Alt har sett ut til aa ha gaatt bra, men ingenting dukkar opp paa heimesida. Eg er mildt sagt fortvila. Denne dataen kjem til aa ta tabben paa meg ein dag!!!!

Sint Maarten

2006-05-12T21:20:00.000+02:00

Hei! Vi ligg no paa St. Martin og er klar for Atlanteren igjen. Har lasta ombord 450 liter diesel og tilsvarande vatn. Noko anna er det og vorte. Mest sannsynleg kastar vi loss i morgon laurdag 13.mai, og kursar primaert pa Azorene. Truleg maa vi segla i en boge nordover for ikkje aa faa for mykje vindstille. Det vil vise seg.
Alle er ved godt mot og vi hadde ein grei seglas opp hit. Det var mykje regn, noko som la ein dempar paa sight-seeinga. Men vi vitja St. Kitts, Eustatia og Saba foer vi kom opp hit. Spesielt Saba var noko aa sjaa. Ei klippeoy utan nemneverdig hamn. Folk budde oppe i 3-400 meters hoegde paa den vetle flekken. Kjetil fekk dykka ein del, og vi alle var paa fleire fotturar, med stigning opptil 900 meter.
Det har vorte litt hektisk dei siste dagane, og dessutan er det godt over 30 grader ute, med andre ord: eg har ikkje hatt tid til aa skrive reisebrev! Vi faar sjaa paa turen.
Skal helse ifraa bror min Kjetil og Jan Berntsen ifraa Uskedalen.
Det hadde vore fint om nokon sende melding over satelitt-telefonen (iridium.com).

Legg ved nokre bilete: Dei fleste er ifraa Saba. Elles er det eit par med den gamle og nye jolla, den gamle blir slept til skipskyrkjegarden. Vi fekk ogsaa teke bilete av yachtg'n til Sylvester Stallone! (den faar kome seinare, fekk tekniske problem her. likeins ser det ut til at bilete av den nye jolla har lagt seg oppaa port-smaking saman med fam. Helle i Porto!!)

MEIR BILETE IFRÅ ANTIGUA

2006-05-01T00:42:00.000+02:00

Vi ligg framleis i English Harbour på Antigua, men i morgon kjem Kjetil og Jan, det nye Atlanterhavsmannskapet. Onsdag morgon seglar vi opp til Jolly Harbour der dei amerikanske damene vitja oss. På ettermiddagen seier Mette takk for seg i denne omgang, og det blir rart etter 10 mnd. ombord. Torsdag set vi kursen for nordlegare øyar. Dei siste dagane har det vore og er framleis seil-regattaer i området og vi legg inn ein del bilete. Den store norske båten heiter Sincerity og er litt av ei perle. På eit av bileta kan de skimte Monserrat i bakgrunnen, der ein faktisk ser dampen ifrå den aktive vulkanen. På siste bilete(eller blir det første?) driv eg med litt finsnikkering for å verne den nye autopiloten, vel og merke utan vinkel og skikkeleg sag, men med rikeleg sikaflex som de ser av armbandsuret. Utan sikaflex hadde eg ikkje reist på sjøen! Elles er det ein litt rar stemning no, omtrent alle norske båtar har reist heimover allereie, nokon er faktisk alt på Bermuda, feks. Hurra, Noravind, Vanvara m/fleire. Jørgen og Anne i sistnemnde gifta seg på Cuba. Ikkje verst!
Beste helsing Mette og Bjarne

ANTIGUA 2

2006-04-18T01:44:00.000+02:00

I had problems uploading all the pictures at one time. Therefore a second try. The man on the "catamaran" further down is John Bennet from London. We had a long chat, and he told us that his name descended from the hugenots fleeing France! The dog is a stray-dog he encountered. Wonderful guy!
As for the goats and donkeys, I've always loved them!

ANTIGUA

2006-04-18T00:27:00.000+02:00

Hello everyone,
We came to Antigua on April 8th, English Harbour. As you'll see from the picture, Falmouth is located just slightly to the north. In fact these harbours are almost linked together. They are the scenes of two real famous regattas in late April, beginning of May. The first one is for classic boats, from the smallest to the amazingly large ones. By the way, Eric Clapton has his house close by!
Lately we've been travelling with the Norwegian boat, Babette. On board was the nice couple, Shannon and Ørnulf. You'll see them in pictures from Nelsons Dockyard in English Harbour. We might meet them again in the Azores.
Then we moved up to Jolly Harbour, the largest man-made marina in the Carribean. On the 13th of April we got company of my second cousin Mary Ellen and my second or third cousin once removed, namely Susan from California. ( as for the term "once removed", I can tell you that it's not so serious as it might sound). Anyway, she'll never be removed from me again!
These are the nicest girls one can imagine. Their oral abilities are unprecedented, and they have a great sense of humour! They left us after 4 short days, but I can assure it was pure "quality time".
Have a look at the pictures, they speak for themselves. There is however one picture of cranes in the sunset, and this one was taken in Point a Pitre in Guadeloupe.

Greetings from Mette and Bjarne in Fatuhiva

St.Pierre, Les Saintes, kvar var teknisk utval, piratvertinner, samnt diverse

2006-04-10T19:29:00.000+02:00

Bjarne og den konstant lekande "dingyen" samt Mette i blaatt

2006-04-10T19:22:00.000+02:00

Reisebrev 20. Martinique- Guadeloupe

2006-04-10T19:17:00.000+02:00

REISEBREV 20. MARTINIQUE- GUADELOUPE

Vi skriv i dag 10. april og vi er ankra opp i English Harbour på Antigua. Det tek til å dra seg til mot ei endå lengre Atlanterhavskryssing, men det skal vi kome attende til i neste reisebrev.
På kvelden 9. mars sette vi kurs for Grenada og hadde ein suveren nattseglas. Det gjekk som på ”skinner” og snittfarten var 7 knop over grunn. Følgeleg kom vi fram i svartaste mørkna, og då dei færraste oppankra båtane viste påbode ankerlanterne vart det litt spaning med å ta seg inn til Prickly Bay. Litt utfordringar høyrer med!

Berre etter få timar sto båten trygt på land og var klar for botnsmurning. Men så kjem spørsmålet: Kva skal ein ha på? Med ein literpris på 500 kr. er det viktig at det nye botnstoffet blir hangande på og ikkje reagerer kjemisk med det gamle. Spør ein om noko er det omtrent som å rope ut i skogen. Det enda med at eg smurte på ein ”membran” først, og eg skjønte raskt at dette kom til å bli lite vellukka. Han turka jo aldri skikkeleg! Støttene sette merker, for ikkje snakke om dei svære stroppene til kranen då eg skulle ut igjen. Men skitt la gå, det har ikkje grodd hittil, og det er ikkje så mange andre enn meg sjølv som inspiserer under vannlinja.

I Prickly Bay trefte vi etter lang tid igjen våre kjære vener i Freedom, Clas og Helmi. Dei var som vanleg i strålande humør, og kunne ikkje få fullrost sin nye ”dingy”. Den gamle vart jo stolen berre etter eit par dagar i Karibien.. Etter lang tid hadde dei vore heldige og fått tak i ein ganske ny med motor til innbrotspris. Vi hadde fleire koselege måltid og stunder i lag før vi skilde kurs igjen. Clas hjelpte meg med båten og Helmi kokkelerte Uheldigvis vart bileta ifrå denne perioden sletta ved eit mistak.

14. mars segla vi til Tyrrel Bay på Carriacou, dette i eit bygevær av ei anna verd. Fossregn og vindkuler oppi 20 sekundmeter.
Allereie neste morgon for vi vidare nordover, og det enda med at vi segla heilt opp til Rodney Bay på St.Lucia i eit jafs. Her ankra vi opp i 2 tida på natta etter ein ”kremseglas” med høveleg vind og medstraum. Etter berre 5 timar stopp heiv vi i gang igjen og var framme i Le Marin på sørspissen av Martinique på føremiddagen 16. mars. På strekka ifrå Grenada til Martinique hadde eg ikkje vore innom eit einaste toll- eller immigrasjonskontor, og vi hadde følgeleg spart pengar og irriterande tid med byråkratiet!

Møtet med Martinique vart ei ny oppleving. Dette var Frankrike. Her var det EU-standard og prosjekt. Her var det infrastruktur og vegnett utan eit hol! Her var det kort og godt orden i sysakene. Det forbausa meg i grunn at tollaren ikkje eingong ville sjå i passa! I motsetnad til engelskmennene så var det ganske openbart at franskmennene måtte ha eit heilt anna og liberalt syn på det å spre genene sine blant lokalbefolkninga.
Her var det alle variantar av brunt, og etter mi meining mykje vellukka blanding. På fagspråket kallar vi det kryssningsfrodigheit!
Marinaen vi låg i hadde 600 plassar og var hovudbasen til fleire båtutleigefirma. I all hovudsak var det snakk om katamaranar, utleigd med og utan mannskap. Av dei andre båtane var mest alle var franske, og vi såg som vanleg mange håplause ”rustprosjekt” med potteplanter og hund. Uheldigvis vart desse bileta også sletta.
Etter 4 dagar her inne gjekk vi nett utforbi og ankra ved den koselege landsbyen Sainte Anne. Endeleg gjekk det an å bade igjen. Dette har vore det beste med heile turen, det å kunne hive seg uti i 28-30 graders reint vatn når ein måtte ha lyst, og det er veldig ofte! Det å ta ein snorkletur og sjekke anker og andre tilhøve under vatn. Herleg!
Her fekk vi også ny kontakt med ein anna norsk båt , Babette. Ombord var Ørnulf og Shannon, eit svært kjekt par ifrå Flekkefjord. Ørnulf var nypensjonert ifrå administrasjonen i Tinfoss og hadde stått som ein påle til 67. Shannon var opprinneleg amerikansk, men hadde budd i Noreg sidan midten av syttitalet.
Vi leigde bil saman eit par dagar og syntest vi fekk sett mykje av øya.

Etter vår meining har franskmennene vald ut mange av dei beste øyene ifrå naturen si side, og desse har dei ”kultivert” og utnytta på ein heilt annan måte enn engelskmennene. Dei har gjort dei om til delar av Frankrike samstundes som dei har teke vare på ein god del av det opprinnelege. Øya har alt ifrå høge vulkanske fjell, meir småkuperte område og regelrette sletter. Det er mykje jord- og hagebruk, samt tradisjonelt dyrehald. Dette gir eit frodig kulturlandskap som kan minne om Europa. Fullstendig ulikt dei andre øyane vi hadde vitja hittil.
Ved byen St. Pierre steig det opp eit vulkansk fjell på omlag 1300 meter som vi sleit oss opp på (PS. Starta på 800). I 1902 eksploderte dette fjellet med tragiske følgjer. På den tid var byen hovudstad på Martinique og rekna for Karibiens Paris. 30.000 omkom då ei superoppheta gassbølgje råka busetnaden: Berre to personar overlevde og dei sat i eit solid fengsel. Til og med 13 store seglfartøy ute på vågen tok fyr og sokk. Dei hadde fått mange ”åtvaringar” ifrå vulkanen på førehand, men ingen tok ansvar for å starte evakueringa av ein så stor by.
Seinare var vi på ein fottur igjennom noko av ein regnskog. Generelt kan vi sei at mykje av øya var svært frodig. Mange fine hagar og høg husstandard var noko vi med få unntak hadde sett lite av tidlegare. Kort og godt mykje fint å sjå!

Då vi 28/3 segla vidare mot Anse Matin, ei flott bukt like ved hovudstaden Forte de France, kom vi midt opp i ein regatta av lokale opne tradisjonsbåtar. Leiaren tok overhaling og vart fylt med vatn. Vi såg berre overkroppane på 11 mann som ausa for livet. Under bidevindsseglas hang det meste av mannskapet som levande ballast på stenger ganske langt utifrå skutesida. Typisk risikosport!
Neste stopp vart havna i St. Pierre der vi igjen trefte Anders og Ann Kristin i Lovisa, begge med ei herleg skånedialekt. Det vart to muntre middagar i lag før dei for sørover i retning Trinidad, medan vi held fram nordover.

30/3 ankra vi opp i Portsmouth på Dominica. ”Welcome to Paradise”, sa første boatboy’en. Rett etter fekk vi besøk av ein 3-4 andre som skulle selja alt ifrå elveturar til dårlege bananer. Eg likar ikkje å vere uhøffleg og svare for mykje nei, så det enda med at vi stakk ut neste morgon utan å ha sjekka inn. Kanskje gjekk vi glipp av paradis, men den sjansen var vi viljuge til å ta. Og iallefall snytte vi igjen byråkratiet!
Etter berre 4 timar kom vi til nokre småøyar som heiter Les Saintes. Desse er sjølsagt franske og høyrer til Guadelope. Ei nydeleg naturhamn og ein Kardemommeby som boktaveleg tala krydde av turistar. Aldri har vi sett større tettleik av scooterar enn her. Desse kunne du leige i annakvart hus og erstatta bilar, som det absolutt ikkje var plass til. Saman med Babette hadde vi eit fint opphald her, men etter 2-3 dagar lokka Guadeloupe.

Etter nok ein ”kremseglas” kom vi 4. april til marinaen i Point a Pitre. Denne hadde ikkje mindre enn 1000 plassar. Franskmenn overalt, samnt nokre amerikanarar. Her som på Martinique leigde vi bil saman med Ørnulf og Shannon, men vi var uheldige med sight-seeing været. Først på dagen var det kraftige regnbyger med sterkt redusert sikt. Absolutt ikkje ein dag for vulkan-klatring! Likevel vil eg sei vi fekk sett ein god del på 25 køyrde mil. Ma. vitja vi ein fabelaktig naturpark der vi også fekk høve til å klatre i dei store trea. Nett som i barndomen! Til og med Mette, som påstår ho har høgdeskrekk, var veldig ”oppesen” og gjekk friskt og freidig rundt på skjelvande hengebruer oppe i trekronene.
Konklusjonen er vel mykje den same som på Martinique. Her er ein i tropisk Frankrike!

Laurdag 8. april kl. 04.00 sto vi opp for å ta ein kanal tvert igjennom Guadeloupe og ut på nordsida. Her var to traffikerte bruer som kun opna ein gong om dagen, kl 05 og 05.30. På nordsida var det eit parti som kun var 2,20 djupt og Fatuhiva stikk nærare 2,10. Følgeleg var vi noko nervøse då vi passerte. Heldigvis flaut vi over. Om ikkje hadde vi vorte verande i den knottbefengte mangrovesumpen heilt til måndag, då bruene ikkje vart opna på sundag. I tillegg måtte vi gå ein lang omveg. Vel, den som intet våger, intet vinner!

Etter sumpen hadde vi 40 nm bidevindsseglas der det gjekk unna. Nok ein gong vel 7 knop i snitt over grunn. Det var klare teikn til at båten treivst mykje betre enn i medvind. Dette skal vi nok få prøve over Atlanteren igjen. Vi kom altså fram til ei svært tradisjonsrik hamn på Antigua, English Harbour, med den kjende Nelson Dockyard. Her hadde Lord Nelson vedlikehald på skutene sine. Sjølv likte han seg aldri her, og det sosiale livet i hamna kunne vist samanliknast med tilhøva i Sodoma og Gomorra! I dag er området fantastisk restaurert og ein stor turistattraksjon.
Vi kjem attende til Antigua i seinare reisebrev.

Beste helsing ifrå Mette og Bjarne i Fatuhiva. Snart er vi på heimveg.

MARTINIQUE

2006-03-17T15:17:00.000+01:00

Siste: Vi kom til Martinique i gaar torsdag 16/3 etter ein kjempefin seglas ifraa Grenada. Vi ligg nokre dagar i den stoertse marinaen eg har sett, 600 plassar. Seinare legg vi oss ut for anker. Blir her kanskje i eit par veker. Berre fransk her!! helsing Mette og Bjarne

Bilder til reiserbrev 19

2006-03-12T15:54:00.001+01:00

Norske seglarar på Tobago

Mi rose, Mette

Samuel ifrå Sterna/Bergen

Milene –”-.

Yoga-jentene

med eit nytt hus på Tobago, 3 mill. Ferdig møblert!?

Gamle minner strøymer på...

Regnskog

Utsikt mot Scarborough

Turistar på Speyside

Stairway to heaven- stigningsløp

Slektsstevne. Tor Prestmo

Naturparkstiftaren Angus...

Cigarfactory, einmannsbetjent av eks-kubanar

Bjarne på sjekker’n

Mette og Jorunn på Hilton Hotell

Diverse karnevalbilete

2006-03-12T11:48:00.000+01:00

TOBAGO

2006-03-08T20:30:00.000+01:00

Reisebrev 19. – TOBAGO

Vi har no vore snart 4 veker på Tobago, nærare bestemt Store Bay, like ved flyplassen på vestspissen av øya. Det er fleire grunnar til det, eg kan ramse opp følgjande:
Flotte strender med klart og herleg badevatn, utmerka korallrev for snorkling, god ankerbotn, lite svell og såleis lett å ro i land med gummibåt (vi høyrer stadig om joller som går rundt andre stader), grei plass for utforsking av øya med andre framkomstmiddel, rimeleg prisnivå, rikt tilbod på restaurantar og anna, mange andre norske båtar og sist, men ikkje minst har vi hatt hyggjeleg besøk av Jan Henrik og Jorunn i to veker.
Apropos nordmenn. Ei periode var vi så mange som 7 norske båtar her på ein gong, av totalt kanskje 22. Elles høyrer vi stadig norsk tungemål på land. Det er vanlege turistar, pensjonistar på langtidsferie og par på ”pappa-permisjon”. Dette har utvikla seg til ei særnorsk reisegruppe, som kan vere vanskeleg å forklare for utanforståande.
Det er også mange andre skandinavar her, men likevel er vel engelskmenn i fleirtal, totalt sett. Eg kan nemne at med Martin Air (KLM-selskap) kan ein faktisk flyge rimeleg hit på dagen ifrå Noreg.
Likevel synest vi det har vore relativt lite turistar rundt omkring, og det kan ha samanheng med nokre uheldige kriminelle episoder som har gitt store presseoppslag i britiske aviser. Turismen er ei følsom næring, og det skal ikkje mykje til før det stoppar opp, om ikkje anna midlertidig. Dette veit myndigheitene her, og prøver difor å dysse ned kriminalitet for å unngå negativ publisitet. I mange tilfelle er det folk ifrå Trinidad som står bak, og ikkje lokale. Men etter vår meining er sannsynlegheita ikkje stor for at ein skal kome borti noko, og ingen bør la vere å reise hit av den grunn.

Vi leigde bil i nokre dagar for å sjå oss skikkeleg omkring på øya. Vi fekk ein tilsynelatande oppegåande Nissan Almera med automatgear. Det viste seg at støtdemparane bak var komplett defekte, og med ein vegstandard som er verre enn den verste avkrok på Vestlandet vart det mykje skramling. På store delar av øya var asfalten berre hol i hol. I tillegg er det alltid ei utfordring å køyre på venstre side, spesielt når vegen er smal og svingete. Mellom anna er det svært fort gjort å bruke vindusviskar-spaken når ein skal blinke. Dette er alltid populært mellom passasjerane, og tilslutt måtte sjåføren spandere øl for kvar ”feilbruk”. Det hjalp!
På nordaust-spissen av øya er det ein idyllisk plass som heiter Charlotteville. Vi har snakka med norske seglarar som har ankra her i vekesvis avdi det har vore så triveleg. Naturen er utruleg frodig i området, og i tillegg er det ganske bratt, noko som vi nordmenn elskar. Ei stund hadde vi også planar om å ta Fatuhiva hit, men fann ut at vi hadde det veldig bra der vi var.
Elles er det mange samantreff her i livet. På ein restaurant i Charlotteville vart vi sitjande ved nabobordet til eit norsk par. Det viste seg at mor hans kom ifrå Lilleås i Hardanger. Øyrene og nasen likna veldig på far min sine trekk, og eg trur bestemt vi må vera i slekt eit stykke uti. Dette må sjekkast når eg kjem heim. Endåtil hadde han aner ifrå Maurangsnes Dei var innkvartert på Hilton-hotellet på staten si rekning etter å ha vorte knivtruga og rana for fotoutstyr/pc for 100.000.(profesjonell fotograf) Utruleg nok tok dei dette med overraskande godt humør. Det må vera noko med slekta! Heretter blir det ikkje meir snakk om kriminalitet, mor mi brukar å vere mest oppteken av det.

Seinare køyrde vi igjennom ein tropisk regnskog som vart freda alt på 17. hundretalet.
Det er ei frodigheit og eit fugleliv som er eineståande. Mellom anna såg vi fleire artar kolibriar. Desse fuglane er knøttsmå og hyperraske, og kan stå stille i lufta omtrent som eit helikopter.
KARNEVAL
Karnevalet er noko av det viktigaste i livet til folk ifrå Trinidad og Tobago. Her skortar det ikkje på ressursar. I år rekna ein med at omlag 50.000 utanlandske turistar vitja landet i karnevalstida. Omsetjinga er stipulert til mest ei milliard. Hovudarena er Port of Spain, men sjølv i Scarborough, her på Tobago, syntest vi at karnevals-opptoget var fantastisk. Det ville mest ingen ende ta, og mange av kostymene var veldig fine. Musikken er eit kapittel for seg. På lastebilar står det svære aggregat og ditto høgtalar som pumpar ut knallhøg rytmisk musikk. Om ein skal kalle det musikk, kan det vera delte meiningar om. Deltakarane går rundt med seige skritt omlag som om underlaget er sirup. Rompene får av og til kraftige vibrasjonar som kan minne om invitasjon til unemnelege ting. Jan Henrik var ved to høve boktaveleg tala i nærkontakt med eit par undommelege og svært attraktive ”stjertar”. Uheldigvis var batteriet i kameraet mitt tomt ved det beste eksemplet.
Dei fleste av deltakarane er nok damer, og det i alle fasongar. Her bryr ein seg ikkje om ein 50-60 kg for mykje. Merkeleg nok legg overvekta seg i all hovudsak på rompa. Det må vera ein arv ifrå Afrika, då det var om å gjere å legge seg opp eit depot til trongare tider. Mange her stammar ifrå Ghana. Når desse rompene blir utsett for rytmar, lever dei sitt eige liv og må berre sjåast ved sjølvsyn. Herleg!
Misforstå meg rett, her er også mange aerodynamiske og inspirerande bakendar. Eg hadde faktisk tenkt å skrive eit eige reisebrev berre om dette emnet, men dette får halde i denne omgang.
Noko av det artigaste med karnevalet var å sjå alle dei flotte ungane. Her skulle ein tidleg krøkast, og danseferdigheitene såg ut til å ha kome inn med morsmjølka.
Eg legg ved ein del bilete som i grunn talar for seg. I tillegg vil Åsmund om ei vekes tid legge inn fleire bilete ifrå Tobago

I morgon reiser Jorunn og Jan Henrik heim, og vi to andre set kursen for Grenada. Her skal vi ta Fatuhiva på land for botnsmørjing, og dessutan skal vi treffe igjen våre svenske vener, Clas og Helmi. Deretter blir det full fart nordover mot Martinique.

Med helsing Mette og Bjarne

Her kjem ein motpost.

2006-03-06T16:58:00.000+01:00

Etter hundrevis av bilder med kvite strender, azurblått hav og flotte båtar, er det på tide med litt vinter. Her er bilder frå Golsfjellet no i vinterferien. Helsing Åsmund.

TOBAGO

2006-02-13T20:32:00.000+01:00

Hei! Vi kom fram til Tobago, Scarborough, fredag 10/2 etter 12 timar motorgange mot vind og staraum. Elles greitt. Etter innsjekking segla vi vidare paa laurdag rundt "neset" til Store (Milford) Bay. Vi ligg ankra paa ein vakker plass berre 10 min. gange ifraa flyplassen. Her ligg 6 norske baatar av i alt15!!! helsing Mette og Bjarne

EIN AV MANGE "TRAVEL-LIFTAR" I CHAGUARAMAS, SAMNT LAAGBUDSJETT JOLLE

2006-02-08T14:39:00.000+01:00

DIVERSE STEELPAN

2006-02-08T14:34:00.000+01:00

DIVERSE KARNEVALANTREKK

2006-02-08T14:30:00.000+01:00

Mette med Bibbi Saphire, norsk kranskip i bakrunnen. Vi fekk ful omvisning av kjekke sunnmoeringar.

2006-02-08T14:23:00.000+01:00

I DESSE KRAKILSKE TIDER: GUDSHUS FOR KRISTNE, HINDUAR OG MUSLIMAR PAA DELING!!!

2006-02-08T14:21:00.000+01:00

BROEDRENE DAL OG METTE

2006-02-08T14:18:00.000+01:00

BOLIGSTANDARD I SUMPOMRAADET

2006-02-08T14:16:00.000+01:00

MORGONSTEMNING TRINIDAD

2006-02-08T14:14:00.000+01:00

DIVERSE BILETE GRENADA

2006-02-08T13:46:00.000+01:00

GRENADA og TRINIDAD

2006-02-08T13:36:00.000+01:00

REISEBREV 18. GRENADA- TRINIDAD

Her er det so mykje stoff at eg burte vel hatt minst to reisebrev, men eg har alltid vore tilhengjar av rasjonalisering, så det blir det eitt langt. Elles høyrde eg nett Lene Marlin på radioen her på 10 grader nord, minst 60 grader sør for Tromsø. Ikkje verst!

For å starte med det siste først, så vart eg for eit par dagar sidan eit nytt offer for blind vald. Eg som ikkje har vore slegen ned sidan 6. klasse på folkeskulen, og som alle veit sjeldan provoserer nokon!
For å gjere ei historie kort: Vi er for tida i Chaguaramas, like i utkanten av Port of Spain, Trinidad. I januar hadde dei 38 mord her av ein befolkning på 1,2 millionar. Det skulle tilsvare omlag 140 stk. pr. månad i Noreg.
Vi ligg i ein marina her, men likevel på fredagskvelden tok nokon til å kaste stein på båten. Vi tolererte det ei stund, men så vart eg forbanna og stupte ut av båten og svømte rett opp i stranda til syndaren. Eg ga ganske grei beskjed om at den slags oppførsel vart ikkje tolerert. Uheldigvis hadde denne karen fleire tvilsome kameratar som såg ut til å ha vore flaska opp på anabole steroider. Brått vart eg slegen ned bakanfrå så eg flata heilt ut. Eg kom meg raskt på beina igjen til ein ny diskusjon om steinhiving. På ny vart eg råka av eit slag i nakken bakanfrå. Denne gongen held eg meg på beina og fekk sjå syndaren, ein neger på minimum 120 kg. Klok av skade trekte eg meg attende til brygga, og gjengen stakk av. Neste dag var eg litt stivare i nakken enn vanleg, men bank i bordet utan men. Det kan eg takke all skigåinga i Fjellhaugen for!!
Dette med sikkerheit tek dei ganske alvorleg her, så denne episoden er kringkasta på VHF-nettet, og eg er nærast vorten kjendis, spesielt mellom amerikanarane.

Attende til kronologisk rekkefølgje. 15/1 reiste vi ifrå Union Island og til Carriacou. For dei som er kjende hadde vi tre stopp: Hillsborough, Sandy Island og Tyrrel Bay. Bortsett ifrå fin snorkling på korall-rev har eg ikkje meir å melde her.
17/1 sette vi kursen for St. George, hovudstaden i republikken Grenada. Vi hadde ein fin dags seglas mellom anna over ein ”aktiv” undersjøisk vulkan med det klingande namnet ” Kick ’em Jenny”. Siste utbrotet var i 1989, så vi var ganske avbalanserte ved passering.
Grenada er mest kjend som ”krydderøya”, og då spesielt for verda sin største produksjon av muskat. Uheldigvis kom orkanen ”Ivan” i september 2004 og flata ned 90% av alle muskat-trea. I tillegg vart 80% av alle hustak meir eller mindre øydelagt. Vi såg faktisk betonghus som var blese ned, lyktestolpar i stål var bøygde og vridde i alle retningar. Vinden hadde kome opp i 300 km i timen, og mest alt som heitte båtar var smadra. Knapt eit blad var igjen på trea. Slike vindstyrkar er for oss vanskeleg å fatte! Utruleg nok er no mykje reparert.
Elles er Grenada også kjend for ein amerikansk intervensjon i 1983. Ei lita marxist-leninist gruppe hadde teke over makta, og i dette tilfelle var dei amerikanske soldatane svært velkomne blant befolkninga. Det sto endå mosegrodde kubanske fly igjen på ein nedlagd flyplass.
St. George er ein liten koseleg by som minner ikkje så lite på Vågen i Bergen. Her som mange andre stader fann vi gamle gode norske ferjer. Elles fekk vi oss ein stampub der eigaren var ekstremt begeistra for norske blonde jenter. Han fann Olaug Fenne heilt uimotståeleg og kurtiserte ho med lokale spesialitetar som syltelabbar. Kor dom går det an å bli? Elles nytte eg stor respekt då han trudde eg var faren.

Ein dag leigde vi ein maxi-taxi saman med nokon andre og tok ein rundtur kring øya.
Vi vitja m.a. ein muskatnøtt-og ein sjokoladefabrikk, begge prega av å vera svært tidleg i industrialiseringsfasen, og det må vel til om alle skal få arbeid. Kvar familie har visstnok 5-6 ungar i snitt. Det blir noko anna enn Italia, Spania og Russland som no nærmar seg ein! Apropos ungar. Aldri har vi sett så mykje skuleuniformer, i alle moglege fargar. Eg får meir og meir sansen for dette fenomenet.
Elles vitja vi ein klippe der dei siste overlevande carib-indianarane heiv seg utfor til den sikre død i sjøen. Dei ville ikkje på nokon måte underleggje seg europearane, og dette har eg også stor respekt for.
På attendeturen var vi oppe i 1000 meter, og det minna nesten om frisk norsk fjell-luft. I sørenden av øya har vi mange populære og flotte naturhamner. Vi låg i ein av desse nokre dagar, Prickly Bay. Husa i dette området var større enn på Bygdøy og i Holmenkollåsen. Berre nokre få hundre meter unna fann vi den vanlege enkle hus-standarden som på godt norsk må kallast slum. Kanskje ikkje rart det her var grunnlag for marxist-leninisme!
Olaug og Marte forlet oss her etter 2 ½ veke ombord. Det var veldig ”oppfriskande” å ha dei med, og Mette fekk endeleg nokon å spele kinasjakk med!

På kvelden 26/1 drog vi igjen opp ankeret og saman med Bergensbåten, Sterna, sikta vi optimistisk på Tobago. Etter nokre timar med vanvittige regnbyger, motvind og motstraum, dreia vi av til nordvestenden av Trinidad, til kjempehamna Chaguaramas.
Dette er ei naturhamn som under andre verdskrig var ein stor marinebase for amerikanarane. Her finn ein no det største båtsenteret i karibien. Det ein ikkje kan få gjort med båten her er ikkje verd å nemne. Likeins er det ein stor opplagsplass for båtar under orkansesongen. Den største kranen her tek båtar opp til 200 tonn og køyrer dei dit det passar. Imponerande!
Vi har skifta ut alt som heiter rigg-vaierar på Fatuhiva, klok av skade etter episoden med forstaget ved Afrikakysten. Likeins har rullegenoaen fått seg ein ny omgang med nål og tråd. Slitasjen på ei slik lang havkryssing er ofte ganske stor. Seilmakaren oppdaga også at eg i alle år har rulla seglet inn på ein slik måte at UV-filteret har havna på innsida av ”rullen”. Utruleg glupt gjort av meg!
Mette har håndsydd ny blå bimini (solskydd) samt tilsvarande trekk over framluka. Det er fort gjort å gløyme denne når regnet brått auser ned.

Første veka låg vi i den dyraste marinaen med flott symjebasseng berre 20 meter ifrå båten. Dei fleste kundane var middelaldrane, for ikkje å seie gamle amerikanarar med store gamalmodige båtar, flotte som berre det, men ikkje bygde for fart. Mange av fortøyningane var vel mest aldri løyste. Iallefall hadde vi sterk mistanke om dette.
Det tek no til å dra seg til mot karneval, og alt som heiter båtplassar er bortbestilt opptil fleire år i førevegen.
Apropos karneval. Dette absolutte høgdepunktet i tilvære går offisielt av stabelen i Port of Spain, hovudstaden, 28. februar. Men dette er berre punktum finale, utover i heile februar er det spekka med karneval-relaterte arrangement.
Ein kveld var vi på to plassar der dei laga kostymer, temaet i år er gladiatorar. Her laga dei seriar på 7-800 med dei mest fantastiske kostymer. For damene kan vi vel seie det er mini-bikiniar med vanvittig ”garnityr”. Desse kosta tett oppunder 2000 kr. stykket. ( PS. Vi har sett mange med sprett-romper som utvilsomt vil passe fint inn i desse tekstila) Elles konkurrerer dei om beste dronning og konge. Her veg kostyma opptil fleire hundre kilo, og det må ”støttehjul” til både her og der. Kostnaden med denne påkledninga kjem fort opp i 100.000 kr eller meir!
Seinare på kvelden var vi og overhøyrde uttakinga av eit par steel-band orkester til semifinalen. Vi kunne gå rundt heile orkestra og studere meir i detalj. Alle har ein ”sinnsyk” rytmeseksjon. For oss stokk stive nordboarar er det vanskeleg å fatte at det går an å få til så mykje rytme. Definitivt må det ha noko med genene å gjere!
Karnevalet her i Trinidad skal visstnok vere større enn det i Rio, og alle synest vi må vere mindre begava som reiser til Tobago. Til det svarar eg at det er grenser for kor lenge vi kan vere her, og dessutan har dei også karneval på Tobago, om enn i mindre skala. Kanskje kan det vere fornuftig å starte litt mjukt? Kanhende kan Humlepungen Bryggjarlag ta seg ein tur til Trinidad om nokre år? Smørja støle og stive lemer samt dårlege pumper med sortane Carib og Stag. Her får ein også billege briller!

Ulf i Sterna og underteikna hadde oss ein dag åleine i Port of Spain. På dagtid skal det stort sett vera trygt i sentrum, og vi hadde ingen problem. Vi såg mange på livet si skuggeside, dei narkomane låg strøydde utover fortau og parkar. Dei fattige går stort sett på ”crack”, eit stoff som er ekstremt skadeleg for hjernen. Vi hadde aldri sett så mykje ”rar” oppførsel før. Merkeleg nok var vi ikkje utsett for tigging av noko slag.

Transportsystemet her er suverent. Mest brukt er minibussar som går kontinuerleg i fleire retningar. Dei går ikkje til bestemte tider, men ofte, og stoppar kvar det måtte passe. Betaler du litt ekstra køyrer dei deg heilt fram til døra. Billettprisen er 5 kr, og dette lever dei av utan stats-støtte! No må eg for skams skuld legge til at dieselprisen her nede er kr.1,50 pr. liter.(PS Dette er også ein oljenasjon).

Ein dag hadde vi oss ein tur inn i eit sumpområde på austsida av øya. Guide var ein verdskjend naturfotograf som heiter Roger Neckles. Rolf Hansen i Sterna , som er den fremste fuglekikkaren i Bergen, fekk i stand denne turen, og vi fekk valuta for pengane. Vi fekk sjå fleire typar apekattar i fri dresur og eit uttal med papegøyar og andre flotte fuglar. Turen starta alt kl. 04.30, så som de sikkert skjønar var dette for ”profesjonelle”. Vårt vesle kamera kom diverre til kort under så krevjane forhold, men vi vonar å kopiere frå andre. Det var nok av ”tungt” utstyr med på turen.
Mette vil heilt sikkert starte ein ornitologisk foreining i Uskedalen når ho kjem heim.

Om eit par dagar går turen vidare til Tobago. Der får vi eit vennepar ifrå Biri ombord, Jorun og Jan Henrik Aubert . Desse har vore vårt vertsskap under uttallige Birkebeinar-renn, og no skal det bli kjekt og kunne gjera litt gjengjeld.

Helsing ifrå Mette og Bjarne

Fra Bequia til Union Island

2006-01-17T18:52:00.000+01:00

Kurt og Eva reiser.Kurt smiler for første gong på bilete.

Venstre:Ulf Dreyer i Sterna
Vår belgiske venn, Marc, med sprengstoff mellom beina.
Ned:Nyttårsaften

"Boat boy". Legg merke til lua.
Bjarne, Marte og Olaug i vatnet.

Høgre:Ei av fleire norske ferjer.
Jenter som nyt livet, venstre:Yachtclub i Clifton.Under:Basil`s Bar

Under:Eli og Rolf Hansen i "Sterna"
"Seafood Curry" på Firefly",Mustique.

Under:Åse Britt og Ferdinand, fra båten "Hurra".

Over:Ein av mange super-yachts.
Venstre:Posering ved Clifton, Union Island.

Diverse bilder fra St.Lucia og Bequia

2006-01-17T18:24:00.000+01:00

The Pitons-St.Lucia
Friendships Bay-Bequia

Over til venstre:
Diverse båtar i Bequia
Over til høgre:
Admirality Bay-Bequia
Venstre:
Margiot Bay-St.Lucia

Julefeiring i Bequia

2006-01-17T18:14:00.000+01:00

Jan Steen, tidl. disponent i Grenada.
Julenissar utan rein..

Vår julemaskot.

Her ligg Fatuhiva paa Clifton- Union Island

2006-01-14T20:58:00.000+01:00

Mette paa Mystique

2006-01-14T20:55:00.000+01:00

Union Island meisterskapen i synkronsvoemming, mixed class

2006-01-14T20:49:00.000+01:00

Reisebrev 17- Rodney Bay- Union Island

2006-01-14T20:47:00.000+01:00

REISEBREV 17. ST.LUCIA-UNION ISLAND

Vi ligg pt.”værfaste” i Clifton på Union Island, ei øy heilt sør i Grenadinene. Fatuhiva ligg trygt ankra innanfor revkanten med storhavet rett utanfor. Vinden pip rundt øyrene og vindgeneratoren trugar av og til med å gå berserk. Eg har sett han stappa innpå batteria 35 ampere i vindkast opp i 35 knop. Apropos ankring, dette er eit kapittel for seg. Det er klart at når ein har ei rekkje andre båtar rundt omkring, og dessutan farlege rev like i nærleiken, bør ein vere rimeleg sikker på at ankeret sit. Det å dregge midt på kolsvarte natta under slike tilhøve, er for å seie det mildt, lite trivleg! Eg bakkar alltid for full pinne for å sjekke om det sit, og dessutan dykkar eg ned for å sjå at ankeret er godt nedgreve. Likevel dregga vi 20 meter ei natt det var kulingbyger, men den gongen hadde vi heldigvis svært god plass. Av og til har vi på GPS-alarm.
Ein tyskar dreiv dreiv rett i baugen på oss og knørva pulpit’n og ankerrulla. ”See you in Grenada”, sa han og for. Hadde båt til fleire millionar, men ikkje råd til å gjere opp for seg. Eg retta det rimeleg opp ved hjelp av kjempestor røyrtang og eiga ditto kroppsvekt!

No har vi vore i Karibien i ein månad, og vi har gjort oss opp visse tankar. Etter Atlanterhavsreisa var det fantastisk å kome hit. Dette hadde eg drøymt om i mest 20 år og det svarte absolutt til forventningane. Samstundes er vi komne til at 5 månadar samanhengane over her er plenty for oss. Det er grenser for kor mange fantastiske strender ein greier å ta inn over seg på ein gong. Det blir som med flotte katedralar.
Vi har møtt folk som har ”surra rundt” her i åresvis og synest livet er topp. Arbeidsoppgåver utover vedlikehald på båten er heilt uinteressant. Ein del pensjonistar seglar her ifrå november til mai, i orkansesongen legg dei båten i opplag på Trinidad og reiser heim til Sverige eller kvar det måtte vera. Mottoet her er i Vest-India er forøvrig: gjer mindre, lev meir! Vi er alle ulike, og personleg savnar eg ein skikkeleg skitur i lett terreng. Fjellhaugen blir for tøff med mitt kondisjonsnivå!

Siste reisebrev var ifrå Rodney Bay på St. Lucia. Her var vi i 8 dagar før kursen vart sett sørover. Før avreise måtte sjølsagt båten vaskast. Alt saltet hadde brent seg inn og let seg ikkje fjerne på vanleg måte. Eg fekk tips om at vi måtte bruke eddiksyre for å få det vekk, samt rikelege mengder med vatn. Ved båtplassen var det plassert vassmålar, og omlag 700 liter var inkludert i prisen for ei veke. På slangen hadde eg ei dyse som eg skrudde igjen etter endt arbeid. Dagen etter oppdaga eg at nokon hadde stole denne og det var fri flyt ifrå kranen. Ganske skjelven møtte eg opp på kontoret for å gjere opp for meg. Det viste seg at det var runne ut 15.000 liter ifrå min kran i løpet av natta. Eg skrytte uhemma av den flotte hamna og ba om å bli ansett på mildaste måte. Heldigvis måtte eg berre betale for 700 liter ekstra!
Første stopp var Marigot Bay, ei fantastisk bukt som har vore sete for fleire filminnspelingar, prospektkort de luxe. Første overnatting var ved St. Lucia’s mest kjende fjelltoppar, the Pitons. Vakkert også her.
Neste dag, 21/12, segla vi ned til Bequia, ei kjend øy for langturseglarar. På turen ned segla vi nær land på vestsida av St. Vincent, slik at vi kunne få eit inntrykk av denne største øya i øygruppa Grenadinene.
Om Bequia kan ein seie mykje positivt. Det er ei vakker øy med ei svært god hamn, Admirality Bay. Her er det plass til fleire hundre seglbåtar og opp til fleire cruiseskip på same tid. Mange fantastisk flotte båtar, men også rikeleg med heimesveisa ”plåtlådor”, som Clas brukar å kalla dei.
Befolkninga her er venlegsinna og klar over at turismen er viktig. Dessutan har Port Elisabeth (sentrum) ei fastbuande norsk dame som stranda her for 20 år sidan. Eit fyrverkeri av ei dame som no i 15 år har arrangert juleselskap for skandinaviske og andre seglarar. Her får vi servert gløgg ( ikkje spart på rødvinen) og julekaker med roquefort ost. Ho kom hit med eksmannen i skuta Fredag som ganske raskt gikk på eit rev berre nokre få meter ifrå her vi no ligg ankra. Jordomseglinga vart det aldri noko av. Kan vi snakke om lagnad?
Vi treivst så godt der at vi vart verande til 6. januar. Både julekveld og nyttårsafta vart feira med grilling inne på stranda. Første kvelden var vi tett innpå 80 norske samt svenskar og finnar. Av alle trefte vi og ein tidlegare disponent og medeigar i Grenda, bergensaren Jan Steen i båten ”Anna”. Han og kona hadde segla rundt i området i 21/2 år, og dei storkoste seg med det!
27. reiste Kurt og Eva etter 6 veker ombord, og der var sjølsagt litt vemodig. Vi hadde opplevd mykje saman! Etter ei lita veke vart desse erstatta med Marte og Åsmund samt Olaug Fenne ifrå Herøysundet. Ei betydeleg forynging av mannskapet. Men la meg slå fast med ein gong, etter nokre dagar her i Karibien er dei like trøytte om kveldane som oss, og lyset blir sjeldan sløkt seinare enn åtte!
Elles skjedde det noko veldig tragisk. Våre gode vener i Freedom, som etter 29 dagar på ope hav kom fram til Bequia, vart fråstolen gummibåten med motor i løpet av natta. Vi snakkar om kanskje den minste gummibåten i heile Bequia. Det var kaksebåtar med ditto joller over alt, men Clas og Helmi sin måtte dei ta. Utruleg dårleg gjort mot dei mest mysiga svenskane vi kjenner!

6/1 segla vi ei ned til Mystique, ei kjend øy som berre låg eit par timar unna Beguia. Heile øya er i privat eige og er utvikla for å ta seg av topp kjendisar og rikfolk. Ho ser ut som ei blanding av park og golfbane og er overstrøydd med fantastiske hus på like fantastiske eigedomar. Eigen flyplass og eige flyselskap.Ein av dei første kjendisane som slo seg til her for minst 20 år sidan er Mick Jagger i Rolling Stones. Han såg vi fleire gonger. På land, rett innanfor der vi ankra, låg Basil’s bar og oppe i bakken restauranten Firefly. Begge verdskjende etablissement med ditto prisar. (Vi snakkar om norsk nivå). Vi var 11 norske som ein kveld likevel kosta på oss ein utmerka middag der oppe. Veldig kjekt var det! Det var folk ifrå Sterna, Nordavind, Hurra og Sedna utanom oss sjøle.

Eg nemnde at det var dyrt på Mystique. Det gjeld for så vidt heile området. I Bequia var frukt og grønnsaker td. hinsides prisa. Ein svenske påsto han hadde betalt like mykje for kål som for hummer. Nokre lokale ”boat-boys” prøvde å selja meg ein liten tunfisk i går til nette sum av 400 kr. for halvannan kilo. Dei skulle også ha mest 300 kr. for 7-8 små mort! Det er jo eit visst prutningsmon, men likevel!
Folk er blide og greie her når du treffer dei på friland, men tek dei på seg ei uniform eller stiller seg bak ein disk eller kasse, så skjer det ein endring av personlegdomen. Service er ikkje-eksisterande og alt blir veldig vanskeleg. På mange måtar ser det ut som at dei ynskjer at du går ut av butikken og ikkje bruker pengar der! Mange ”grundarar” ifrå vestlege land har nok forrekna seg stygt på denne mentaliteten.
Ein del av ”nasjonane” her er veldig små, og byråkratiet her blir nok brukt som sysselsetting. Når ein reiser med seglbåt ifrå øy til øy og dessutan stadig skiftar mannskap, blir det utruleg mykje inn- og utsjekking. Nokon hadde rekna på at skipparen i snitt brukte ei veke på toll- og immigrasjonskontor på ein 5 månaders karibientur. Det gjeld å gire om og ta ting som dei kjem. Aldri bli utolmodig og irritert!
Som nemnd har vi vorte liggande her på Union Island i 5 dagar grunna mykje vind og kraftige regnbyger. Vi hadde tenkt å reise opp igjen til Tobago Keys, som vi vitja tidlegare. Eit fantastisk revområde som var fint for snorkling. Likeins ville vi ankre opp i Salt Whistle Bay på øya Mayreau like i nærleiken. Det får vi ta på attende-turen.
Åsmund skal ta eit lite småfly herifrå og opp til Martinique på sundag . Vi kryssar fingrane for at ikkje noko uforutsett skjer og at han når Europa-flyet sitt i tide.
Olaug og Marte blir med oss vidare til Cariacou og Grenada (nytt land) og flyg derifrå og til Martinique 21/1. Vidare til Paris og gamlelandet.

I slutten av januar set Fatuhiva kurs for Charlotteville på Tobago, og deretter vidare for karnevalet i Trinidad som går av stabelen 28/2. 1. mars tek vi til på ”heimturen” nordover.

Som de skjønar alt vel om bord, men for dei som trur dei blir kvitt oss, har eg dårlege nyheiter. Vi er attende i Uskedalen i løpet av juli månad og kjem aldri meir til å reise vekk!! Bilete av ei strålande julegran hadde heidersplassen ombord, og det var ikkje fritt for at Mette og Kurt felte ei tåre på julekvelden.

Beste helsing alle i Fatuhiva

NYTT TELEFON NR.

2005-12-20T14:22:00.000+01:00

Vi har kjøpt oss eit lokalt simkort som medfører at vi kan ringe betydeleg billegare enn med ågerselskapet Telenor. Nummeret er: +1(eller 001) 7582841096 i fall nokon vil ha tak i oss. Det går også framleis an å sende melding på satelittelefonen via iridium.com.

The Atlantic Crossing

2005-12-20T03:37:00.000+01:00

THE ATLANTIC CROSSING

The ARC-regatta started from Las Palmas on 20th of November. During the time before we had been to many parties and listened to a lot of lectures about all sides of blue water cruising. A fine blend between knowledge and fun. We met a lot of very nice and interesting people from a variety of nations.
Provisioning for such a long trip was also quite a job. Remember, we had to have food and water/drink for at least 4 weeks to be on the safe side. We don’t have a freezer on board, just a fridge, so we couldn’t take much fresh meat.We bought a lot of fruit and vegetables at the local market, and these guys knew their business. Nothing got too ripe during the passage.
At the start, there were so many boats that just a miracle prevented us from colliding with each other. The first night was quite rough, it was a gale from south-west, just in the direction we wanted to sail. We were forced to change course towards Marocco, and I tell you our tomatoes didn’t like the first night in particular.
Due to low pressure developments in the Mid-Atlantic we were adviced to follow the African coast southwards and we finally ended up in the Cape Verdes before turning real westwards. One of these tropical storms hit the Canaries just a week after we left causing a lot of damage. Actually we had too little wind the first days and had to motor for a while. Since our course went straight thru the Cape Verde’s, we took a four hour pit stop to refuel. Interesting place from a sociological viewpoint.
During the rest of the trip we had plenty of wind and did on the average about 150 nautical miles a day.
Finally, we arrived in St.Lucia on dec 13 after almost 23 days. A very long time in the open sea. Both Kurt and I were quite exhausted because we had been steering the boat “manually” for almost two weeks, 24 hour a day! You see, both the autopilot and the wind-rudder broke down. I had to order a new one on the satelitephone, and it was waiting for us in the marina when we arrived Rodney Bay. A bargain at the price of almost five grand.
Our forestay broke on day 4, but somehow we managed too fix it during the day. The weather was fortunately nice and almost like a miracle we were back in business after 7 hours! One boat had a severe leak in the keel and was abandoned in the Mid- Atlantic. A few others hit whales and a couple were actually a little damaged. Everything reminded us that a voyage like this is not without risk. Here the ARC comes in, we were actually boats all over that had radio-contact every day, either by VHF or SSB-radio. We actually felt quite safe because of this.
Anyway, we arrived safe and relatively sound in Rodney Bay, St. Lucia. There was a fantastic welcoming committee when we entered the harbour. Steelband, rumpunch, the works. Around palms and beaches, it felt just great.
Now we’ve been here for a week, and there has been a lot splendid arrangements.
Tomorrow we are heading for Bequi, an island in the Grenadines, just south of St. Vincent. Together with a lot of other Scandinavian boats we will celebrate Christmas down there.
We want to wish all of our friends and relatives a Merry Christmas and a Happy New Year!
Love from us in Fatuhiva.

PS. We didn’t do all that bad in the regatta either. Fatuhiva was number 79 of 160 boats in the cruising class. This was a surprise to me , because I had never felt that the boat had been slower due to all the extra weight.

Reisebrev nr. 16- Julehelsing

2005-12-19T20:48:00.000+01:00

REISEBREV NR. 16- JULEHELSING IFRÅ RODNEY BAY

Ja, endeleg nådde vi fram til Karibien, nærare bestemt 13.desember kl. 05.09. Vi var uendeleg glade for å sjå dei første palmane. Når eit steelband endåtil spela for full guffe på denne tida av døgnet, gjekk det opp for oss kvar vi var komne.
For å seie det med eingong, dette Atlanterhavet var uendeleg langt, lenger enn vi trudde, ruta vår vart omlag 3100 nautiske mil, i snekkefart!
Ragnar Kvam jr., den kjende journalisten og langturseglaren, skreiv ei bok han titulerte: ”Havet har meg”. Vi ombord i Fatuhiva har ikkje kome så langt, og var som sagt svært glad for å få fast grunn under føtene. Eg skal ikkje nemne namn, men eit av mannskapsmedlemma vil heretter ikkje reise lenger utpå havet enn eit redningshelikopter kan rekke!
Starten
Som før nemnd gjekk starten ifrå Las Palmas 20/11 kl 13.00. Det var eit utruleg folke- og båtliv ved starten. Vi hadde tenkt å ligge litt langt bak, men brått var vi sege heilt fram til startlina og kaoset tok til. Ei røys med båtar skulle presse seg fram mellom eit sjømerke og eit slagskip som låg der, og det vart brått som ei smal trakt med altfor mange båtar på ein gong. At vi ikkje kolliderte i denne situasjonen, kan berre karakteriserast som eit mirakel! Etterkvart spreidde båtane seg utover og motvinden auka på. Utover natta vart kursen lagt mot Marokko, og vinden låg jamnt på stiv kuling. For folk som hadde låge vekesvis i ei roleg hamn vart dette ein brå overgang. Frukt og grønnsaker som omhyggeleg hadde vorte lagra i svære nett i forpiggen, fekk ei røff handsaming, og ein del av tomatene kunne ikkje reddast. Elles var vi veldig nøgde med desse varene som vi kjøpte på marknaden i Las Palmas. Vi skulle berre ha teke endå meir, for dei held seg veldig lenge og var av svært god kvalitet. Pga. feil fekk vi vanvittige mengder med kvitløk, og sjølv om vi åt kvitløk til alle måltid vart det store mengder igjen.
Veret
Grunna sterk lågtrykksaktivitet i Midt-Atlanteren vart vi tilrådde å halde ein sørleg kurs langs den afrikanske kysten. Ein av desse tropiske stormane nådde ei veke seinare Kanariøyane og gjorde mykje skade. Ulempen var at vi periodevis fekk svært lite vind, og såg oss nøydde til å bruke motoren ein del. Før vi nådde Kapp Verde på åttande dagen hadde vi motra omlag 30 timar. Etter denne øygruppa hadde vi stort sett rikeleg med vind, 15 -25 knop. Om nettene var vi plaga med squalls (byger) der vinden kunne auke til 40 knop i løpet av sekund. Mange av desse kunne vi sjå på radaren av di dei innheld regn. Det å prøve å trokle seg mellom desse var slitande. Ein gong kjendest det som vi aldri kom ut av byga, og vi frykta vi var fanga inni i noko som utvikla seg til ein tropisk storm! Mykje av overfarten var det overskya, noko som berre var ein fordel for vår tandre hud.
Seglføring
Dette med seglsetting var eit evig tema. Eg var misnøgd med mine eigne kunnskapar og vilje til å ta sjansar, og Fatuhiva sitt fartspotensiale var tydeleg redusert med den kraftige vektauken. Vinden kom mykje av tida rett i hekken, det same gjorde også bølgjene, slik at styring med spridde segl var krevjande. Var ein ukonsentrert, vart det vagging og slag og smelling i segla, noko som var slitande både for duk og menneskje. På radioen høyrde vi om båtar som flaug avgarde med genaker og spinnaker i vindstyrkar der vi hadde 3 rev i storseilet og halveis innrulla genoa.! Av ulike grunnar ville vi heller ikkje presse riggen så hardt, men det skal eg kome attende til. På det meste greidde vi 160 nm om dagen, medan snittet etter Kapp Verde låg vel rett i underkant av 150 nm. Ikkje så hakkande gale. Vi hadde iallefall fleire båtar bak oss!
Radioaktivitet
I tillegg til VHF-radio hadde Kurt innstallert ein såkalla SSB-radio ombord. Dei første dagane var det ein voldsom aktivitet på VHF’n. Mange av båtane var engelske, og det var ei fryd å høyre skikkeleg Queen’s english. Lite cocney-dialect på eteren.. Humor og understatement var pakka inn i mest kvar einaste setning.
SSB-radioen har ei heilt anna rekkevidde og denne vart brukt til å halde kontakt med radioamatørar i Noreg og til kontakt med dei andre båtane seinare på turen. Vi rapporterte ma. posisjonen vår kvar dag via denne radioen. Kurt dreiv den reinaste radiosentralen ombord, og whiskey, zulu og Foxtrot hagla om øyrene. Det var rapportering av signalstyrkar opp og i mente og ikkje alltid like mykje informasjon som kom fram, men bevares ei kjærkomen og kjekk avveksling i kvardagen der ute på det store havet. Vi hadde ei god kjensle av at folk følgde med oss om noko skulle hende. Vi hadde også dagleg kontakt med dei andre norske båtane, og fekk høyre kva som gjekk fore seg rundt omkring.
Eigne og andre sine uhell
Fram til Kanariøyane hadde vi vore forskåna for uhell og skader av noko rart. Det vart det no slutt på! På 4.dagen medan vi segla med genaker, høyrde eg ein rar lyd frampå dekk. Brått tokk heile rullefokka til å sagge. Det viste seg at forstagsvaieren var tvert av ved terminalen i mastetoppen. Når ein då legg til at næraste land var Mauritania og at havner var ikkje-eksisterande, kan de skjøne at stemninga var noko trykkjande ein stakket stund! Heldigvis var veret svært bra. Vi heiste ei kryssfokk og segla vidare i 21/2 knop medan vi reparerte. Vi fekk alt ned på dekk utan å bryte dei skjøre aluminiumsprofilane i rulle systemet. Eit problem var at staget var mykje lenger enn båten, så det stakk ut eit par meter i begge endar. Vi fekk alt ifrå einannan, sette inn ny vaier som eg hadde på lager, skrudde på spesielle skru-terminalar som eg heldigvis hadde treke med meg, monterte alt saman igjen og fekk det på plass igjen på ein mirakuløs måte. Hadde ikkje vi vore 4 personar og veret så samarbeidsvillig, trur eg det hadde vore svært vanskeleg. Jobben tok 7 timar, og vi var ganske ferdige og mørbanka etterpå. Alt fungerte perfekt og vi var umåteleg nøgde med oss sjølv. Eg skal legge til at mange andre var imponert over det vi hadde fått til.
På femte dagen, altså dagen etterpå, sa autopiloten takk for seg., Truleg pga. fuktinntrenging i display-eininga. Ein ny til den nette sum av vel 30.000 vart bestilt på satelitt-tlf. sporensstrek.No fekk vi trøbbel! Vindroret vårt, Geir, fungerte berre på platt lens når vinden var jamn. Vinden vart meir og meir ujamn, og etterkvart oppdaga vi sprekkar i aluminiumen på styreroret. Det var berre å krype til korset og handstyre 24 timar i døgnet i mest 14 dagar. Ein må mest ha prøvd dette for å kunne fatte kor kjedeleg og anstrengjande dette er. Sjøen var til tider stor og vinden sterk, så i praksis var det oss mannfolk som styrte mesteparten av tida. Søvn vart det dårleg med, brystkassa vaks og armar og rompe vart sårare og sårare. Men alt har ein ende, og må ein, så må ein!
Ein kveld Mette var på vakt fekk vi føling med den første ”squallen”. Ho såg ein svær mørk skygge på radaren som nærma seg faretruande fort. Ho fekk meg opp i ørska og eg greidde å rulle inn genoan før det small. Storseilbommen slo over så hardt at preventerblokken rauk, rekkestøtta knakk, karabinkroken til lensetaklen gikk tvers av og Mette fekk storseilskjøte i ansiktet og skulder. Ho vart liggjande å sprelle på cockpit-dørken og eg var stygt redd ho hadde fått sjølve bommen i hovudet. Heldigvis kom ho ifrå det med eit lite brannsår i fjeset og ein mørbanka skrott. Moralen må vere at ein revar i tida og held hovudet lågt!
Elles hadde vi dramatikk då ein Sweden Yacht 42 sprang lekk. Det var ein sprekk i kjølen og mannskapet valde å forlate heile båten midt ute i Atlanteren. Dei vart tekne opp av eit handelsfartøy i nærleiken. Elles var det mange ARC-båtar rundt omkring. Fleire båtar kolliderte med kval, og ein finsk båt vi kjenne fekk øydelagt propellakslingen i samanstøyten. Ein kval gjekk regelrett til åtak på ein annan båt etter at denne truleg hadde kollidert med kalven. Altså ikkje berre plankekøyring!
Fiske-og dyreliv elles.
Flygefisk hadde vi mykje av på dekk kvar einaste dag. Desse såg ut som sild med vengjer på. Elles var det stadig historier om dei som fekk dei opp i senga gjennom luker i dekk. Ein båt fekk ein flygefisk rett gjennom vindfløyen til vindroret. Det mest tragiske som skjedde med flygefisk involvert, var då katten til eit nederlandsk par brått hoppa etter og vart borte for godt! Ein tragedie med eit visst komisk tilsnitt, for kva hadde no denne katten ute på havet å gjere. Elles var det ein dansk båt her som kom dragande med ein kjempesvær labrador som ikkje eingong fekk kome i land her i St. Lucia!
Attende til fisk.Vi fekke ein del fisk på turen som utgjorde ein kjærkomen avveksling i menyen. Det var gull-makrell/dorado og waho. Svært gode på smak. Den norske båten Blue Marlin fekk ein ekte blue marlin på 15 kg. Rekorden på overfarten var ein av same sort på 75 kg som andre greidde å få på dekk. Det hadde ikkje gått med våre enkle reiskapar.
Kapp Verde
Som nemnt tidlegare hadde vi ein kort ”pit-stop” i Mindelo på Kapp Verde. Primært for å supplere diesel om det skulle bli mykje vindstille. Vi måtte klarere inn og ut og kjøpe gjesteflagg, noko som tok heile 3 timar. Vi for fram og attende ifrå kontor til kontor og måtte ha med vår eigen ”konsulent”. Eit eventyr av eit byråkrati, endåtil det no skulle vere forenkla i høve tidlegare. Alle stader i hamna og byen krydde det av mannfolk i beste arbeidsføre alder som jakta på inntektsbringande arbeid. Ganske surrealistisk i høve vi er vane ved. Vi snakka med ein del norske og utanlandske seglarar som alle skrytte over opphaldet sitt ulike stader i Kapp Verde. Byråkratiet fekk ein berre ta med godt humør.
Mottaking i Rodney Bay
Som nemnd tidlegare kom vi hit i stummande mørke. Likevel sto alle dei norske seglarane på kaia og tok imot oss. Representantar ifrå ARC overrekte ei flott fruktkorg som også inneheld ei flaske med lokal rom og denne fekk bein å gå på!
Kjempestemning, og vi var ikkje så lite rørt etter å ha vore på havet i vekesvis.
Då dagslyset kom såg vi kor vakkert det var. Nydeleg naturhamn, kjempeflott marina, palmer og strender. Noko heilt anna enn steinhaugane på Kanariøyane og Kapp Verde. Etterpå har det vore mange flotte arrangement med gratis mat og drikke og fantastisk musikk. Fleire steel-band som har vore eit fyrverkeri av musikalitet. Må kort og godt opplevast. I det heile teke er vi svært nøgde med arrangørane av denne seglasen. Sjølv om startkontingenten var høg har det vore verdt kvar einaste krone eller pund!
Jul
I morgon kastar vi loss og seglar ned mot ei vakker øy i Grenadinene, Bequi. Her er det tradisjon at norske og skandinaviske båtar samlast til jule- og nyttårsfeiring. Vi reiser saman med fleire andre norske båtar nedover, og ser fram til ei ribbefri julehelg.
Korleis dette skal gå veit ikkje eg, men ei ordning må det vel bli. Akevitt har vi.Då vil vi alle i Fatuhiva ynskje våre vener ei riktig fin jule- og nyttårshelg. Vi kjem attende oppyngde og sjølsagt fulle av pågangsmot

Velkomst 1-2-3

2005-12-17T21:04:00.000+01:00

Kort "pit-stop" i Mindelo på Kapp Verde

2005-12-17T20:56:00.000+01:00

Mette etter ublidt møte med storseilskjøte

2005-12-17T20:53:00.000+01:00

Diverse antrekk på nattvakt og i pentryet

2005-12-17T20:43:00.000+01:00

Alvoret seig inn over 50-års jubilanten- feiring av 1000 nm igjen

2005-12-17T20:37:00.000+01:00

Fishing i Valdres samt kompass-fokusering

2005-12-17T20:28:00.000+01:00

Bading i 3 knop-som fisken i vatnet

2005-12-17T20:24:00.000+01:00

Vi tek farvel- kø i starten

2005-12-17T11:52:00.000+01:00

Delar av frukt og grønnsak-lageret før avgang

2005-12-17T11:48:00.000+01:00

ENDELEG FRAMME/ FINALLY THERE!!

2005-12-16T19:27:00.000+01:00

Hei alle saman. Tysdag 13/12 kl 05.09 vart vi klokka inn i Rodney Bay. Ei ubeskriveleg kjensle etter å ha handstyrt båten i medvind og tildels stor sjø i mest 14 dagar. Vi har brukt desse 3 dagane til å kvile ut, reparere og sjå litt av øya. Nytt reisebrev vil følgje i løpet av eit par dagar.

Folks, tuesday at 05.09 we were finally there after 3100 nautical miles! The last 3 days we've been relaxing after 14 days of handsteering and lack of sleep. Also we've been repairing, installing new equipment, washing, partying and sightseeing. A new letter will follow soon.

Fatuhiva

REISEBREV 15 – LAS PALMAS

2005-11-21T23:34:00.001+01:00

Stemningsrapport 19/11 kl. 05.30:
Skipparen har loge vaken sidan kl. 04.00 og er stressa over alt som ikkje er gjort. Det nærmar seg start for vår første Atlanterhavskryssing og Fatuhiva ligg der lasta til godt over plimsoll-merket og dreg i fortøyningane. Ombord er 300 l diesel, 600 l vatn, 6 kasser med brus og mineralvatn, 30 l juice, 10 l mjølk, eit ukjent antal med vinflasker og mat nok for 4 personar i minst 4 veker. Det er sjølsagt viktig å legge inn ein god margin i tilfelle uhell som seinkar farten! I Karibien er det generelt dyrt og mange ting er vanskeleg å få tak i, difor er det fornuftig å laste opp så mykje skuta kan bera.
Men eg er redd for at dette går utover farten. Trøysta må vere at vi trass alt blir lettare etter kvart.
Det visar seg kvar gong, og ein lærer aldri. Ting tek tid! Båtutstyrsbutikkane er stappfulle, og det å få tak i ein nødvendig bolt tek glatt eit par timar. I matvareforretningane er det ingen som pratar anna enn spansk, og vi virrar rundt unødig lenge på leit etter ting.
I høve regatta-arrangementet er det mange nyttige seminar og møter vi må gå på, for ikkje å snakke om det sosiale programmet. Det foregår noko kvar einaste kveld, og vi har måtta foreta eit skjønsomt utval. Det vart mellom anna arrangert ein flott opningsfest for oss, med tapas og variert drikke. Likeins deltok vi med stor suksess på eit karneval. Vi var berre hårfint unna premiering. Vi var utkledd som sjeikar med ditto harem ( ei på kvar), og spesielt damene tok seg fantastisk ut. Diverre skjedde noko med kameraet vårt, så eg har ikkje noko godt bilete av oss alle. Moro var det i alle fall.
Eg nemnde sjeikar og harem i fleirtal. Som de skjønar, så har vi forlengst fått mannskapet på plass. Eva og Kurt Haugland, gode naboar, dukka opp forrige torsdag og er no begge klare som egg for ei Atlanterhavs-kryssing. Kurt har som vanleg vore ivrig oppteken med elektriske oppgåver ombord, og no går kortbølgeradioen boktaveleg så det susar. Vi har vore i kontakt med radioamatørar både på Tysnes og i Askim, forrutan fleire båtar i hamna. Eg skal snart ta til med intensivtrening, men er nok litt avskrekka av all denne whisky- og zulupraten. I allefall skal det bli kjekt å ha kontakt undervegs, og ikkje minst sikkerheitsmessig er det ein stor fordel. Kvar dag vil vi mellom anna få værmelding på nettet.
Elles har vi hatt fleire besøk. Det viste seg at min gode kollega i S-lab, Arvid Børretzen og kona var på ferie i Las Palmas, ein annan kollega i Mattilsynet, Reidar Haugsgjerd og kona var samstundes i Playa del Ingles. Stordingane inviterte oss like godt ut på sin svært gode stam-restaurant, maten var god og drøsen gjekk livleg. Seinare hadde vi ein baccalao-kveld ombord, og Arvid fekk endeleg ta i ein pc etter 14 dagar i sølibat. Det seier ikkje så lite for dei som kjenner han.
Aslaug og Henrik Lyse dukka brått opp her og kunne fortelja nytt ifrå gamlelandet. Seinare kom ein annan svært lystig flokk ifrå Uskedalen på besøk. Det var Lars og Eldbjørg Myklebust, Laila og Leif Framnes, samnt eit vennepar av desse. Det var svært hyggeleg!
No kl. 07.30 blir frukt, egg og grønnsaker levert på båten. Kl. 08.30 skal eg avlevere passa for utklarering. Vidare kl. 12.00 zulu-tid skal Kurt og eg på skipparmøte for å få dei siste oppdateringar og formaningar. Så går det vidare slag i slag utover dagen med tilsist avslutningsfest og fyrverkeri på moloen. Kl. 12 i morgon startar racing-klassen og ein time seinare kjem vi andre etter, i alt 235 båtar.
Måtte lukka stå oss bi! Sjekk vår daglege posisjon på nettet. Gå til linken på høgre side, og de kan følgje med på framdrifta.
For dei som har lyst til å sende oss ei gratis melding på satelitt-tlf. kan de gå inn på www.iridium.com og sende inntil 160 teikn i gongen.

Vi let høyre frå oss igjen når vi er komne til St. Lucia. Som de vil sjå av karnevalbileta har Mette og eg alt fått god kontakt med lokalbefolkninga.

Helsing Eva, Kurt, Mette og Bjarne, samnt evt. kakerlakkar om bord i Fatuhiva.

INFORMATION IN ENGLISH

2005-11-21T23:34:00.000+01:00

We are still in Las Palmas, but tomorrow morning we’re finally off to the Carribian. The skipper is “slightly” stressed and actually has’nt got time for any English version of this last letter. Talk about planning! Things have a tendency to take more time than you think. Isn’t there something called “Murphy’s Law”?
Anyway, we are really looking forward to get going now, and the boat is loaded with supplies. I’ll write a letter during the crossing. But you can have look at the pictures, as you can see some of them were taken at a carnival. Unfortunately, something happened with the camera, so I don’t have a good picture of us all.
If you go to the link on the right side of the homepage, you’ll find the www. worldcruising.com and the ARC-page. Here you can see positions and weather amongst other things.
St. Lucia next!

Greetings from Fatuhiva

Så vert det jul alikevel! Takk til Mattilsynet for pepparkaker og gode helsingar!

2005-11-21T23:30:00.000+01:00

Appelsinjuice kan òg vera godt. Leif Framnes har lyst på "pinnen".

2005-11-21T23:27:00.000+01:00

Våre "mysiga" vener er klare for Atlanteren

2005-11-21T23:26:00.000+01:00

Clas og Mette i raude omgjevnader

2005-11-21T23:22:00.000+01:00

Arvid tek i ei plastmus for første gong på 14 dagar

2005-11-21T23:20:00.000+01:00

Sjeiken har fått kontakt med to kandidatar frå St. Lucia. Mette er konsulent.

2005-11-21T23:17:00.000+01:00

Og desse skal over Atlanteren!

2005-11-21T23:16:00.000+01:00

"Bærre Lækkert 2"

2005-11-21T23:14:00.000+01:00

Sjeik Ben Redikk Fy Fasan på rekrutteringsrunde til haremet

2005-11-21T23:11:00.000+01:00

Manuel i hyggeleg passiar

2005-11-21T23:09:00.000+01:00

"Bærre lækkert"

2005-11-21T23:08:00.000+01:00

Glade skipstøser på karneval

2005-11-21T23:06:00.000+01:00

Seniorinspektøren i aksjon for n'te gong

2005-11-21T23:04:00.000+01:00

0.65 meter knackwürst går ned på høgkant

2005-11-21T23:02:00.000+01:00

Glade gutar frå gamlelandet på besøk

2005-11-21T22:59:00.000+01:00

Skipselektrikkaren i aksjon

2005-11-21T22:57:00.000+01:00

Sjøslag med gummijoller

2005-11-21T22:56:00.000+01:00

Vår hovudkonkurrent "Leopard of London"

2005-11-21T22:53:00.000+01:00

Tvillingane Hedda & Marita med røter i Rosendal leia opningstoget til ARC

2005-11-21T22:50:00.000+01:00

På konsert med orkester frå Senegal

2005-11-21T22:49:00.000+01:00

Mannskapet: Kurt og Eva Haugland

2005-11-21T22:47:00.000+01:00

To av vertinnene på opningsfesten

2005-11-21T22:44:00.000+01:00

To blad Børretzen med avsikra våpen

2005-11-21T22:39:00.000+01:00

ARC i gang

2005-11-20T14:04:00.000+01:00

Startskuddet på ARC gjekk i dag kl 13.00. Over 200 båtar starta i samme klasse som Fatuhiva, og værforholda var tropiske. Bilder og skriv fra skipper Lilleaas har det vore lite av i det siste. Dette skuldast særs hektiske dagar med førebuingar før overfarten. Skal helse i frå gjengen, som såg fram til å ta fatt på den laaaange strekka.
Nok eit tips: For å følge med på Fatuhiva si ferd over atlanterhavet, sjekk ut http://arc.worldcruising.com/en/default.asp

Hilsen Åsmund.

Bilde er henta fra den offisielle sida for ARC.

Tips....

2005-11-11T10:01:00.000+01:00

Sjekk ut linken til høgre i menyen under navnet "ARC". Den fører deg til den offisielle sida for Atlanterhavs-kryssinga. Her finn du info om start og målgang, full startliste med spesifisering av båttypar og du har muligheten til å finne ut kor i "mølja" Fatuhiva befinn seg under overfarten til ei kvar tid. Målet må jo væra å segla frå alt og alle, og væra første mann på festen i St. Lucia.

Detta tipset var lagt inn av Åsmund, som forøvrig skal besøke foreldra sine i St.Lucia like over nyttår. Truleg heng søstera Marte seg også på, men ein veit jo aldri med ho........... :-)

Letter 13&14- SUMMARY

2005-10-30T11:40:00.000+01:00

LETTER 13 &14- SUMMARY

Last time I wrote we were at the tiny island of Graciosa. After 8 days here, we left for Puerto Calero on the east coast of Lanzarote. This luxurios harbour is located near the town of Puerto del Carmen, a real tourist place! ( Lots of puerto’s here)
One evening here we went to an Irish pub to hear Irelands own Tina Turner. In many ways she was singing even better than the original and was also real good at shaking her silicon! (have a look at Claes and myself in letter 13)
Gathered in the harbour were also the contestants of the regatta. Mini Transat. Their first leg had been from La Rochelle in France, and the next one was towards Brasil. Note the pictures in letter 13. The boats are single-handed and measure only 6,5 meters! Just imagine crossing the Atlantic in a vessel like that. Usually one or more just disappear!! Have a look at the pictures in letter 13.
After a few days we went to the next harbour, the even more fancy Marina Rubicon, at the very southern tip of Lanzarote. This was the biggest marina so far with more than 500 berths and all kinds of facilities, but still cheaper than the ones in Portugal.
Lanzarote is the “youngest” of the vulcanic Canary Islands, and in my opinion has not much to offer than a nice climate.

The next island, Fuertoventura, is also very arrid and natural vegetation is almost non-existing. Lots of Germans and Brittish in a few tourist spots. This island is the biggest one, located just 60 nm from the African coast. Quite a few Arabs and Africans are trying to reach this island in rafts and tiny “boats”, and many of them drown in their attempt to create a new life in Europe!
We only had two short stops here, because we were good and ready for city-life. On the 6th of October we arrived in the marina in Las Palmas on Gran Canary. This is the very place that the regatta is starting in only 4 weeks! Las Palmas reminds us quite a bit of La Coruna in Northern Spain. It has about 350.000 inhabitants and has a lot to offer. We bought a few small things for the boat, but you know, it always adds up!
Also we tested different canned food, beer and wine for the really long voyage. In the Carribien its rather difficult to get hold of wine, and except for the French islands, it is also very expensive. Anyway it’s no reason to stock up with stuff no one likes!
We met a lot interesting people on the pontoons, also quite a few Scandinavian. What never stops amazing Mette and I are the large number of solo-sailors around. What is even more incredible is the kind of “boats” some of these guys are travelling around in. They are floating in the harbour, and that’s about it! In letter 14 I included 3 of these. I collect pictures of this kind of boats, and I think I have a hundred on the PC so far.
After 10 days in Las Palmas we headed southwards on the island to Puerto Rico and Puerto Mogan. This is almost like being in Noway. There are Norwegians and other Scandinavians all over, and many of them live here most of the year. Some just like the climate, others have to live in such climate due to different kinds of skeletal disease, arthroses and skin problems. We could get fresh newspapers every day and could listen to local Norwegian radio. It was nice for a change, but honestly we had’nt
left Norway just to experience this. Both Mette and I had been there before on a charter-trip, so we knew the area. ( In letter 14 there’s a picture of a couple from Rosendal that we met there, they were celebrating their 35 th wedding aniversary)
I went to a doctor there to get some medicine for my knee. It had given me trouble for more than a month, and I was unable to practice. Old cartlidge injuries are haunting me. I feel a little better now!
22/10 Fatuhiva crossed over to Tenerif, to Los Christianos. 2-3 years ago Mette and I, Vegard and my mother had a vacation down here, so it would be nice to see some of the place again. In the harbour we met Tropic Bird with “Norwegian-americans” Wendy and Magne Nygren with their friend Joe. We had seen them quite a few times before, but that’s how it is, some boats follow each other! Very nice and hospitable people that have been sailing for the last 5 years. Home is Virginia and Bahamas.
( 2 pictures in letter 14).
Already the next day we went over to La Gomera, and we’ve been here for a week now. Most likely we’ll stay here even longer. This is an interesting small island with high and rough mountains, more vegetation than on most of the other Canaries. On the top there is a national park covered with the original forest and bush that “feed” on the fog and mist that is there much of the time.This forest used to be covering the whole Mediteranian area, but due to climate changes it has only survived on this tiny spot out in the Atlantic Ocean. Amazing?
Tourism here is different here than on the other islands. Most people(Germans) come here to hike in the mountains and to enjoy the still “unspoiled” island.

By next Sunday or Monday we’ll be back in LasPalmas for the final preparations. Our “crew”, Kurt and Eva, are coming on the 9 th. There will be quite a few interesting courses for us, and also a lot of partying and Happy Hours sponsored by different companies.

We’ll come back with more information before start.
Love Mette and Bjarne.

PS. More pictures from La Gomera.

Reisebrev 14- Kanariopplevingar

2005-10-27T17:44:00.000+02:00

Wendy og Magne Nygren
REISEBREV NR.14 DIVERSE KANARIOPPLEVINGAR

Kanariøyane er eit velkjend reisemål for oss nordmenn og for mange andre europearar. Følgeleg har ikkje eg tenkt å gå djupt inn i historie eller geografi når det gjeld desse øyane.
Sist vi skreiv var vi på Marina Rubicon på Lanzarote. Der møtte vi ein norsk seglar som beskreiv øya på følgjande måte:”Dette er jo en jævla kokshaug”! Eg er tilbøyeleg til å vera einig. Dessutan var det svært lite å kvila augene på når ein promenerte på strendene.
4/10 kasta vi fortøyningane og kursa mot Puerto Castillo på austkysten av Fuertoventura. Denne øya er den største av alle kanariøyane, men akk så turr og audsleg. I allefall såg det slik ut ifrå sjøsida. Nokre få plassar var det bygd opp turistkoloniar, og iallefall når det galdt Puerto Castillo så var det forbrødring av engelskmenn og tyskarar. Dersom ein er nøgd med ein tur på stranda og næraste pub, så er øya sikkert ok, men for oss som stiller større krav til vitskapleg og kulturelt innhald, så blir det diverre terningkast to. Inntrykket er kanskje farga av at vi såg vår første ”vesle” kakerlakk ombord her!
Men kven møtte vi i denne havna? Rett oppe på kaien spelte nemleg Frank Young i Herman Hermits, eigne og andre sine svisker. Kven hugsar ikkje singelen: ”No milk today---”.Den fekk eg i 14-års presang av eit søskenbarn. (Sjå vedhefta bilete av lukkeleg par på dansegolvet. Kva var det eg sa om kultur?)
Neste hamn var Morro Jable! Her sjekka vi ikkje eingong inn og forlet heller ikkje flytebrygga. Vi var klare for storbyen!

På kvelden 6/10 segla vi inn i marinaen på Las Palmas, etter 2977 knirkefrie nautiske mil. Det var rart å tenkje på at neste etappe er omtrent like lang, men denne gongen utan å sjå land!!
Vi vart verande der i 10 dagar for supplere litt utstyr, teste ulike matvarer og vinar for overfarten. Dessutan ville vi sondere terrenget slik at vi kunne ta oss av det nye mannskapet på best mogleg måte. Apropos testing: Det er ganske klart at med litt hell kan du finne ein god raudvin heilt ned imot ein euro per flaske. Legg du på eit par tre til er du oppe i de-luxe klassen. Kjøtbollane var bra, men ein boks med bønner og flesk vart vel mykje av ein stridsrasjon. Eg trur sjølv Morgan Kane hadde fått problem med den.
Eg nemnde supplering av utstyr. Vi har eit Gebe straum aggregat( Honda-kopi). Dette hadde ei gangtid på omlag 6 timar då flottøren i forgassaren sprakk. Dette vart fiksa før avreise. På kaien før vi kasta loss heime stoppa det, og eg stakk hovudet i sanden og valde å tru at det var tomt for bensin. Det var det ikkje, viste det seg seinare. Etter å ha drege i startsnora x antal gonger og servert heile vokabularet av bannord og uttrykk, kom eg fram til at også tennpluggen var defekt. Dette altså etter eit einsifra antal driftstimar. Kven kunne tru noko slikt? Med mine spansk-kunnskapar og sykkel tok det meg 4 timar å skaffe ein plugg som likna, og endeleg starta driten, i 2 sekund.
Det viste seg at denne gongen hadde bensinslangen kome i klemme under den svært kompliserte samansetjinga. No går det så lenge det varar, men eg kan ikkje fri meg ifrå tanken om at dette må vera ein dyr og svært dårleg Honda-kopi!

Las Palmas minna litt om La Coruna i Nord Spania. Store delar av byen ligg plassert på ei relativ smal landtunge mellom fastlandet og ei halvøy. På nordvestsida finn vi ei framifrå sandstrand som er skjerma av eit langsgåande rev. Grunna fare for å bli karakterisert som ein gamal gris skal eg ikkje seie noko om kva som openbara seg på denne stranda, anna enn at det var minst like bra som i La Coruna. Elles har byen alt ein kan tenkje seg av tilbod.
I marinaen var det eit yrande liv. På vår pontong var vi mange skandinavar, i alle fall 3 norske og like mange svenske. Veldig hyggelege og kjekke folk alt saman. Ein av desse var den svenske soloseilaren Bernt, som vi forøvrig alt trefte i Falmouth. Han hadde no teke artistnamnet Bernardo og jobba stort sett nattskift for å kålla leget, som det heiter på svensk. Sist han var på veg over dammen råka han utfor orkan ved Kapp Verde og den 39 fot store båten trilla regelrett rundt med han sjølv surra til rattet. Han kom opp igjen og greidde å ta seg attende til Las Palmas, der han så vart verande i 3 år før levera ba om ei nykter pause i Sverige. Bernando er kakerlakkekspert og ein jettemysig fyr!
Så har vi Anders i Lovisa. Han og kona har tidlegpensjonert seg og er no på veg over dammen. Medan frua var ein snartur attende i Sverige vart vi bedne bort for testing av blant anna maltwhisky. Han var ein strålande vert og 20 år gamal Lagavullin verkeleg opna smaksløkane og inntrykka ifrå Skottland strøymde på. I tillegg var han ein spontan og utmerka kokk.
Elles hadde ”jentene” fast morgonsamling på stranda før frokost. Yoga-øvingar og symjetur. Einaste tilskodar var ein gamal spanjol med fiskestong og stor sigar. Har nokon høyrt om ”fisjiing i Vældres”?

17/10 segla vi vidare til Puerto Rico. Det er vel knapt nokon i Kvinnherad som ikkje har vore her. På turen nedover fekk våre kjære svenske vener i ”Freedom” varmgong i motoren og det var sjølsagt ikkje moro. Medan Claes kålla leget i motoren fekk dei tilbod om slep av Tropic Bird, med bl.a. norsk-amerikanarane Wendy og Magne Nygren ombord. Wendy er forøvrig svigerinne av Per Arne Ludvigsen, kollega og tidlegare distriktsveterinær i Bergen. Sistnemnde eit friskt pust som no ilag med fleire andre er hamna i Mattilsynet! Tropic Bird har vi hatt mykje kontakt med seinare, og eigarane er svært gjestfrie og hyggelege folk. Dessutan har dei ein båt som eignar seg til sosiale samankomster ,53 store og breie fot. Til alt hell tok ikkje motoren i Freedom skade, sjølv om impelleren gjekk og kjølevatnet fordampa!
I Puerto Rico trefte vi Inger og Kåre Eik, Marit og Gunvald Friheim ifrå baronistaden Rosendal. Desse to para feira 35 års bryllupsdag, noko som i desse dagar er meir sjeldsynt. Dei låg i hardtrening opp alle trappene til hotellet, og har tenkt å melde seg på Stoltzekleiven i Bergen til neste vår. Vi nytte nydeleg vin i solnedgang med utruleg utsikt over Puerto Rico. Når Jesus i si tid gjorde vatn om til vin, så var han ikkje heilt på viddene. Mange pietistar har naturleg nok gjort sitt beste for å bortforklare dette!

Etter dette hadde vi eit kort opphald i Puerto Mogan. Her låg vi ankra utforbi og rulla slik at vi ikkje fekk sova om natta. Hamna var sjølsagt full! Om kvelden var vi på kina- restaurant og åt så mykje vi ville for 7,77 Euro. Det kallar eg ein god handel.

22/10 la vi kursen på Los Christianos på sørspissen av Tenerife. Eit stykke ifrå land kom det brått eit helikopter ut for å kikke på oss. Det tok ein svarv rundt båten og returnerte inn til land. Like etterpå la ein hurtiggåande båt ifrå civil-garden om kursen og strauk like forbi oss utan at vi vart praia. Kva dette skulle tyde veit ikkje eg, kanskje dei trudde vi var kokainsmuglarar? Det fine norske flagget gjorde sikkert at vi med ein gong var utanfor einkvar mistanke.
Mette, mor mi, Vegard og eg har tidlegare vore på charter-tur til Los Christianos, og følgeleg var det artig å kikke på gamle tomter. Hamna var full av oppankra båtar, men på førespurnad til hamnesjefen fekk vi opplyst at det var strengt forbudt å ankre, og i allefall var det på eige ansvar! Merkeleg melding. Noko av problemet var nok den kraftige ferjetrafikken i området, men ankra gjorde vi!

Alt neste dag held vi fram på ferda, men denne gongen berre 20 nm bort til San Sebastian på La Gomera. Her er vi i Fred Olsen land. Rederiet har, som mange kjenner til, ein intens ferjetrafikk på fleire av dei sørlege Kanariøyane. Desse fartøya er trimaranar og ser ut som dei kjem ifrå ein annan galakse. Eg har ei kjensle av at rederiet også er sterkt involvert på land her også.
Andre dagen tok vi oss ein busstur over øya og ned til ein stad som heitte Valle Gran Rey. På turen køyrde vi delvis igjennom ein nasjonalpark oppe i mest 1500 meters høgde. Her oppe var ein vanvittig tett urskog som skulle vere temmeleg unik for La Gomera. Vegetasjonen var spesielt ”konstruert” for å nytte ut veta i all skodda som ofte låg her. Bussturen på 50 km tok halvannan time, så det seier litt om topografien. På mange måtar minna terrenget her om Madeira, svært vilt. Overalt var det laga stiar for fotturistar, og desse krydde det av, spesielt tyskarar. Nede i Valle Gran Rey var det også mest berre tyskarar, ein annan type turistar enn dei du finn rundt på playa’n. Vi såg til og med eit par skikkelege hippiar med rastafletter og fargerike gevantar. Dei hadde sikkert ikkje gjort eit arbeidslag på fleire år, om nokonsinne!
Høgdepunktet på turen var ein lett lunch med gjengen ifrå Tropic Bird. På denne serveringsstaden serverte dei den tjekkiske ølsorten Urquell. Eg hugsa merke igjen ifrå ein snartur til Praha. Dette er det beste komersielle ølet eg nokon gong har smakt. Ei openbaring for smaksløkane, kraftig humla med ein klar ettersmak av honning. Må berre prøvast!

I dag skriv vi 27/10 og vi ligg framleis i hamna på La Gomera. Vi blir nok verande her ei lita veke til, då det er mykje vi ikkje har sett eller fått gjort. Marinaen er no smokk full og det er tildels handgemeng når det byr seg ledige plassar. Svenske Lovisa låg i natt ”på vent” langs ei utsett kai der bølgehøgda var over ein meter. Det var eit under at kryssholta framleis sat fast i båten, men så er ho også ein traust Najad.
Kjenningar vi snakkar med lurer på om det ikkje blir kjedeleg til tider,med heile dagen til disposisjon . Bjarne har litt trøbbel no med ”skranglete” kne og derfor begrensa moglegheiter for trening. Sykkelen er redninga for han og han er stadig å sjå i trafikken lasta ned med tre,fire bæreposer på kvar side av styret. Dagane går utruleg fort. Vi fekk lest litt bøker tidlegare men det blir mindre tid til det og faktisk,så korleis vi har kunna vore i jobb tidlegare er ufatteleg (he,he).

Med helsing oss i Fatuhiva.

PS. Forklaringar paa bileta.Eg har enda ikkje laert aa redigere, saa difor denne steinaldermetoden.Eg tek ikkje sjanse paa eksperimentering daa det gaar utruleg lang tid aa laste inn bileta:
Norskamerikanarane Wendy og Magne Nygren er med paa bilete ifraa Los Christianos og Valle Rey. Gunvald og Marit Friheim speidar ut over Puerto Rico. Mette paa sykkeltur paa La Gomera. Oss paa dansegolvet med Herman Hermits. Merk fargen! 3 haaplause baatar av eit uttal vi treffer paa turen. Eit bilete ifraa bussturen vaar med Teide paa Tenerife i bakgrunnen. Fred Olsen Lines ifraa hamna i Los Christianos. Tilfeldig rekkefoelgje!!!

Las Palmas

2005-10-12T17:39:00.000+02:00

Ei siste oppdatering ifra oss i Fatuhiva. Torsdag kom vi hit etter eit par stopp paa Fuertoventura. Det vi hugsar ifra denne oya er at underteikna punkterte med sykkelen og at vi saag vaar fyrste kakerlakk ombord. PS.Ein til kom nyleg spaserande rett over kartbordet medan eg sat og las. Den var ikkje gammal! No blandar vi borsyre og kondensert mjoelk, for det skal visstnok foere til at desse insekta regelrett eksploderer. Vi tek det ikkje saa tungt! Las Palmas er ein fin by, og vi er vortne kjende med mange seglarar. Vi kjoeper litt utstyr og jobbar litt med forefallande arbeid ombord, slik at alt skal vera klart til den stooore overseglinga!
Til helga har vi planar om aa reise vidare til Tenerife og La Gomera. Kjem saa attende hit rundt den 7. november.
Skal skrive litt meir utfoerleg seinare.
Med helsing Mette og Bjarne

Bilder til reisebrev 13

2005-10-02T20:34:00.000+02:00

Clas til venstre er absolutt klar for ein date med Tina!

Orsakar dårleg lyssetting. Det skulle også ha vore video av herligheiter i kraftige bevegelsar.
Kor mange har lyst å segle denne åleine ifrå Frankrike til Brasil. Eg berre spør? Oppe til venstre: Ubåt er ein ting, men sjå på pullertane!!

Mål på symjekonkurransen.

O
Oppe til venstre: Franziska Bay på Graciosa.

Oppe til høgre: Idyll på Graciosa.
Nede til venstre: På godfot med dyrlegen! Blindpassasjer mellom Madeira og Graciosa.

Reisebrev 13.- Graciosa-Lanzarote

2005-10-02T20:31:00.000+02:00

REISEBREV NR. 13- GRACIOSA/LANZAROTE

18/9 vinka vi farvel til Madeira og sette kursen for Graciosa, ei lita øy på nordspissen av Lanzarote. Veret var som vanleg bra, og dei 270 nautiske mila gjekk unna på nett 2 døgn. For dei innvidde er dette omlag same distansen som ifrå Espevær til Kirkwall på Orkenøyane.
Graciosa er ein stille og roleg plass, kjend for sine kvite hus og fine ankringsbukt. Vi låg i marinaen som var offentleg. Sjølv om det var straumuttak og kranar ved kvar båtplass, så hadde vatn og straum aldri vore tilkopla. Hamnesjefen var mest aldri å få tak i, og det verka som han helst ikkje ville ha betaling. Prisen var kun 5,5 Euro, noko som hittil var rekord nedover. Vi vart verande der i ei veke for å få ned gjennomsnittet!! Her var også mange av det eg vil kalle franske båtboms som sikkert tenkt det same. Gje ein franskmann nokre stålplater og eit sveiseapparat, så er han snart i gang med ei jordomseiling! Den nasjonen som kanskje er best representert i høve folketal er utvilsomt nederlendarar. Desse har fine båtar og snakkar alle eit utmerka engelsk i motsetnad til visse andre.
Elles var nok vatn eit stort problem, for det det var sjeldan det rann særleg i dusjane på land heller.
På laurdagen vart det sværa liv på staden. Det viste seg å vere symjekonkurranse mellom Lanzarote og Graciosa (omlag ei nm), og meir enn 400 deltakarar heiv seg i vatnet, store og små, båe kjønn, og ikkje minst alle fasongar. Men dei beste såg verkeleg ut til å ha symt før!

27/9 sette vi kursen mot Puerto del Carmen og den luksuriøse hamna Puerto Calero. Rundt heile hamna står det eit lite hundretal med store, solide messingpullertar. Kostnaden med berre desse tilsvarar sikkert ei gjennomsnitts norsk småbåthamn. Når det gjeld sjølve byen, så er dette ein typisk turistplass som mange nordmenn har vitja. For meir detaljerte opplysningar kan de berre ringe min gode ven Svale Våge på Varaldsøy.
På fredagskvelden var vi på irsk pub og opplevde konsert med Tina Turner. Dette var ei irsk utgave ( Brenda O’Connor), og denne tøtta stod ikkje attende for orginalen. Vi sat berre 3 meter unna og hadde intens blikk-kontakt, svenske Claes kanskje mest.(sjå bilete).
I Puerto Calero låg deltakarane i regattaen Mini Transat. Omlag 70 båtar på 6,5 meters lengde som hadde segla ifrå La Rochelle i Frankrike, og som skulle vidare til Brasil etter nokre dagars pause. Desse blir segla av kun ein person, og fråfalls-prosenten synest stor. Det vart hevda at i snitt forvann 2 båtar på desse overfartane. Den kjende Ellen Mac Arthur, som nett sette verdsrekord åleine jorda rundt, deltok i si tid på denne regattaen. Risikosport av ypperste klasse!

1/10 flytte vi oss ut av hamna og tok ein kaffiseglas på 10 nm ned til Playa Blanca og den verkelege luksushamna, Marina Rubicon. Denne har plass til meir enn 500 båtar og må berre sjåast, kort og godt. Det må vere investert enorme summar i turistanlegga her, og på dei 6 år sidan sist vi var i området har det skjedd svært store forandringar. Det surrar i alle tungemål, men eg trur fish and chips naboane i vest er best representert. Det er langt mellom atletane og hudfargen er ifrå bleik til blågrøn. Her kan ein sjå alle britiske fotballkampar på storskjerm og høyre engelske radiokanalar. Lanzarote blir forøvrig uttala: Lænsaråtteeei.
Om eit par dagar set vi kursen mot Fuertoventura..... Helsing Fatuhiva

ENGLISH VERSION- MADEIRA

2005-09-26T14:01:00.000+02:00

FREE ENGLISH VERSION OF LETTER 12- MADEIRA
You know, we are so busy ! That’s why I’ve used one week too make this translation.
Honestly, we don’t "produce" that much, but somehow the days are flying!
At the moment we’re lying in a marina at a small island called Graciosa. A beautiful name, but this is a scarsely populated desert island just north-west of Lanzarote. We’ve been here for five days, and had planned on leaving today, but all of a sudden it started blowing quite much and we decided to postpone the start.
Madeira is a very beautiful and interesting island that we would recommend to everyone. We stayed there for a week, and drove around for 4 days in a rented car. Although the island is relatively small, there are a lot of roads. It’s of vulcanic origin with mountains almost up to 2000 meters. It was discovered by the portugese in 1419 and had no native population. Imagine that feeling of finding a brand new subtropic island where noone ever had been ashore! Due to the high mountains they receive quite a bit of rain, especially on the western side. You can find almost all kinds of flowers and fruits here. Lots of different species of trees as well.
We naturally (being Norwegian) went on several mountain trips. Actually, there was a road going all the way up to the second highest top at 1812 meter. From there on we walked to another peak on a path that I’ve never seen anything like. Many places the track was literally carved out in the vertical mountain side. Have a look at the pictures. We also one day walked along something they called "levadas". These were canals collecting rainwater up in the mountains. Also very spectacular views!
Funchal is the "capital" of Madeira. It’s a very nice city, highly recommended. No tall buildings, flowers everywhere and a "laid back" atmosphere. There was a big market with all kinds of goods. Among them the most ugly fish I’ve ever seen. They were living in very deep waters outside the island.
Our youngest son Vegard left us and flew back to Norway. He is "entering" the navy tomorrow morning. Good luck! Mette and I will be alone on board till the 10 th of November.
Hopefully, we’ll head for Puerto del Carmen on Lanzarote tomorrow morning. We’ve been there once before, 6 years ago. Nice place that we would like to see again.
Best wishes, Fatuhiva and crew.

KORT OPPDATERING

2005-09-22T12:56:00.000+02:00

Hei! Vi hadde ein brukbar seilas til Graciosa ved Lanzarote. Kom hit paa tysdags morgon etter 2 doegn. Reiser vidare til Puerto del Carmen paa austsida av Lanzarote truleg paa sundag. Alt vel her! Legg ved eit par bilete til ifraa Madeira. Fekk litt problem med desse bileta, det stoppar opp.

Madeira- 12

2005-09-20T11:38:00.000+02:00

REISEBREV NR.12- MADEIRA
Vi skriv laurdag 17/9 og har vore i Marina Quinta do Lorde på nordaustspissen av Madeira sidan måndag ettermiddag. Dette er ein heilt ny marina som på langt nær er ferdig, og i tillegg er han plassert langt ifrå næraste tettstad. Følgeleg er bil eit must, og det har vi hatt i 4 dagar no.
Mange har etterkvart vore på chartertur til Madeira og vil vite kva eg snakkar om. Vi synest alle Madeira er ei fantastisk lita øy, ja eg veit faktisk ikkje kvar eg skal begynne. Sidan eg nemnde bil, kan vi først ta for oss vegnettet. På denne vesle øya med 270.000 innbyggjarar må det vera minst 25 mil med motorveg, med tildels svært høg standard. Reisten av vegnettet er også overraskande bra, når ein tek omsyn til topografien. Vi snakkar om at det er dyrt å byggje veg i Noreg, men tru meg, her er det mykje verre. Her finst knapt ein flat flekk, og heile øya er gjennomskoren av djupe dalføre som "renn" ned ifrå fjell mest oppe i 2000 meter. Her er ingen bompengar! Og eg må legge til all rettferd, truleg heller ingen frost! Likevel, eg sit med eit bestemt inntrykk av at dei landa vi har vitja til no, har ei heilt anna satsing på infrastruktur, vegnett innkludert. Om ikkje Noreg skal bli "parkert" i framtida, må vi vere villige til å bruke meir oljepengar på ein slik relativt lite inflasjonsskapande måte. Det er jo eit uttrykk som heiter "utgifter til inntekts-ervervelse".
Naturen her er mektig. Det skuldast mellom anna at dette er ei høg vulkansk øy som "poppa" opp av havet for nokre millionar år sidan. Klimatisk ligg ho gunstig plassert, og dette har ført til overflod av alt som kan vekse. Det er sikkert berre polare planter som ikkje gror her. Sørfjorden er ikkje å kimse av, men her er det enno frodigare!
I går køyrde vi saman med våre svenske vener på ein fin veg heilt opp til Pico do Areeiro på 1812 meter. Knallver og mektig utsyn. Vidare gikk eg og Clas på ein sti mot ein annan fjelltopp. Dette var ein berg- og dalbane sti som for ein stor del var hoggen inn i stupbratte fjell. Eg har aldri sett noko liknande! Mette vart klokeleg igjen pga. høgdeskrekk.
Her på Madeira har dei eit gammalt og omfattande system med vatningskanalar oppe i fjella. Ein dag køyrde vi til Santana og følgde ein av desse "levada’ane" i 4-5 timar. Kanalen snodde seg rundt alle fjell i omlag 900 meters høgde, og mange stader var denne også regelrett hoggen inn i loddrette fjellsider. Vi gikk også gjennom fleire korte små tunellar, men var førebudde med hovudlykt. Levada’en enda ved Caldeirao Inferno. Legg merke til namnet!
Hovudstaden Funchal kjem vi ikkje utanom. Ein flott by vi godt kunne tenkt oss å vore lenger i. Han ligg plassert som eit amfi ned i mot havet. Små, fine bygningar og bugnande blomsterflor og flotte tre innimellom. Vi var innom ein stor lokal marknad som hadde det meste, inkludert ei rekkje artar av vanvittig stygg djupvannsfisk. (sjå bilete). Elles er frukta her særdeles velsmakande, og for første gong har eg ete mengder med vindruer. Desse var ei openbaring for ganen, ei blanding av drue, stikkelsbær og solbær. For meg som alltid har vore ein ein tilhengjar av gjæring og rafinering, må eg berre innrømme at råstoffet mest er betre, i allefall på smak!
Mette og Helmi fekk med seg ein tradisjonell sledetur i dei bratte gatene, og denne vart sjølsagt raskt foreviga på glansa papir.
Marinaen låg sentralt og fint plassert, men akk, full mest til ei kvar tid, så vi fekk diverre ikkje oppleve å ha base sentralt i byen.
Vegard flaug heim torsdag kveld, så no er det berre vi to gamle igjen. Han ringte fortvila ifrå Frankfurt og fann ikkje flyet som skulle vidare. Det kom då for dagen at Ryan Air, som skulle ta han vidare, sjølsagt brukte ein heilt annan flyplass. Ein klar svikt i logistikken, men til alt hell hadde han 12 timar å kome seg dit på! Denne ventinga er berre ein forsmak på marinen.
Fatuhiva er no bunkra opp ( ikkje Lidl denne gongen, og mest berre tørrvarer), og vi set truleg kursen for Graciosa i morgon tidleg. Det er 270 nm ned til denne øya som ligg på nordspissen av Lanzarote. Med normal fart skulle vi vere framme der tysdags morgon.
Vi har følgd litt med på val og flaum der heime, og vonar at det ikkje har skjedd altfor store skader.
Helsing oss i Fatuhiva

English version of letter 11.

2005-09-10T19:36:00.000+02:00

ENGLISH VERSION OF LETTER 11, ALGARVE TO PORTO SANTO
Hello again friends. We hope that Eunice, Norman and the rest will have another nice trip to Norway. We’ll cross our fingers that the weather will show it’s best side so that everyone can fully enjoy the scenery.
Also, we look very much forward to meet Mary Ellen and Susan at some convenient spot in the West Indies.
Right now we’re at the tiny island of Porto Santo( neighbour to Madeira). We sailed 450 nautical miles ( a 1852 meters for those who did’nt know) from Portimao in Portugal. We arrived here on Thursday 8th. after 72 hours, which gives an average speed of 6 knots. I am satisfied. Very easy sailing, lots of dolphins, some fishing for dinner!
Like Madeira, Porto Santo is a vulcanic island, the Atlantic is about 4000 meters deep all around! There’s a long, beautiful beach here, very pleasant temperatures both in in air and water. We just had a sight-seeing tour around the island in an open coach. The whole island just in two hours!!
On Monday we’ll cross over to Madeira. There we’ll rent a car for some days and show Vegard the island before he is flying back to Norway on Thursday (15 th.).
The Algarvecoast was very nice. Real summer down there with sea temperatures that made swimming a great joy! We had a nice time togethether with out two boys and Tone. They joined us in Lagos, and further on we visited Portimao, Albufeira and Faro. Check out the pictures! In the Norwegian letter I explained about an incident that gave us a big hole in my dad’s old rubber zodiac. Also the potential theft of Mette’s beloved bicycle. The next day I found the bike underneath the boat. Wreckless parking!! In spite of freshwater treatment and lots of anti-rust spray, the bearing in the rear wheel has developed an "unhealthy" noice. It will probably soon need replacement!
Finally, we would appreciate all kinds of comments on our homepage. Also if you have any questions, just ask. If you leave an e-mail address we can try to reply.
See you! Fatuhiva and crew.

Algarve til Porto Santo

2005-09-10T13:38:00.000+02:00

REISEBREV NR. 11- Lagos, Portimao, Albufeira, Faro og Porto Santo
Hallo igjen! Vi skriv9/9 og vi er på ei pitte lita øy langt uti Atlanterhavet. Hit kom vi i går morges etter 452 nm ifrå Portimao. Det tok oss berre 3 døgn, følgeleg ein snittfart på 6 knop. Rett utfor moloen i Portimao plotta eg inn eit såkalla way-point like ved havna i Porto Santo, trykte på "track" funksjonen og Fatuhiva gikk som ein strek på autopilot like fram utan at vi rørte rattet. Vinden var ifrå nordvest til svakt nordaust, slik at det var "normal" seglføring heile vegen. Vindstyrken låg på 5,6,7 sekundmeter, ein sjeldan gong oppe i 10-12. Det var ikkje sjø i det heile teke, kort sagt ein kremseilas. Kan elles og opplyse om at vi segla ifrå betydeleg større båtar, nemnast kan td. Hallberg Rassy 46. ( trur helst det var noko i vegen med mannskapet).
Vi hadde følgje med våre svenske vener, Clas og Helmi i "Freedom", men naturleg nok sakka desse akterut etterkvart pga. båtstorleik.
"Midtfjords"stoppa vi og bada. Havet var azurblått og under var det 4000 meter djupt!! Ei spesiell kjensle. Mette sto haivakt!! På vegen fiska vi to fine gullmakrell, og etter marinering i krydder og lime vart dette ein velsmakande middag.
Om nettene såg vi nokre gonger eit fantastisk syn. Vi var vane med å oppleve delfinar leike ved båten, likeins at havet til ei kvar tid krydde av moreld, men kombinasjonen var utruleg. Ein høyrde berre litt "snøfting" av og til, elles såg vi fullt av sjøllysande torpedostriper rundt farkosten!
Elles har vi alle gitt oss litteraturen i vold, til og med Vegard. Personleg pløyde eg igjennom to "Elling"- bøker på overfarten, og lo mykje og godt. Denne Ambjørnsen har ein utruleg god fantasi og fantastisk formuleringsevne.
Porto Santo er som nemnt ei svært lita øy, men har ein mykje betre kjend nabo, Madeira, som berre ligg ein 30 nm unna. Dit reiser vi på sundag eller måndag då Vegard har fått seg flybillett ifrå Funchal på torsdag (15/9). Her på øya er det fint på sin måte. Ei fantastisk fin sandstrand på 8-10 km. Fleire vulkanske fjelltoppar der den høgste er på 500 meter. Ein koseleg liten "by" med nytt kulturhus, ny kino, konsertamfi nede ved stranda, kort sagt, her som elles i Portugal blir det ikkje spart på "felles areala"! Truleg det meste finansiert med EU-pengar ifrå Sverige. Elles foregår det ei internasjonal sandvolleyball-turnering her for tida. Vi såg og høyrde til og med norske deltakarar på ein restaurant i gårkveld. Truleg må vi avstad og heie på dei i dag.
Det har sjølsagt skjedd mykje sidan siste reisebrev, så eg må fatte meg i kortheit:
Vi segla ifrå Sines og til Lagos på Algarvekysten i eit jafs 26/8. For første gong på lenge ein skikkeleg seilas med genaker og god fart. 75 nm på 13 timar. Alt ifrå første stund var det klart at vi var komne til Algarve. Deilig badevatn, 23-24 grader, rundt 30 grader i lufta, fullt av engelskmenn, irske pub’ar og norske tabloid-aviser! Kan ein få det betre! Det einaste skåret i gleda var at det trådlause nettverket mitt vart det slutt på. Her nede var alle kryptert eller at ein måtte betale i dyre dommar til telefonselskap for å kople seg til. Men det var moro så lenge det varte. Åsmund og Tone, samnt yngstesonen Vegard flaug ned til Faro, og vi henta dei med tog der. Vi tok båten ut ifrå Lagos og ankra ved eit fantastisk "hole"-området i nærleiken. Det var snakk om større og mindre holer som havet hadde grave ut i det porøse sandsteinsfjellet. Inne imellom var det små flotte sandstrender. Vi fann ei slik heilt for oss sjølv. På snorkletur rundt neset til neste strand, oppdaga ein av sønene at denne var reservert for nudistar, noko også eg måtte snorkle rundt og sjå ved sjølsyn. Ja livet er mangfaldig!
Om kvelden segla vi vidare til Portimao og ankra der i nokre dagar. Her låg vi saman med over 30 andre båtar på svai, og berre det er interessant. Ein morgon hadde vi mest "kontakt" med ein kanadisk båt som surra rundt på same måten, men sidan vi hadde ankra sist var det sjølsagt vårt ansvar å berekne korrekt ankringsavstand! Det kom difor ikkje til munnhoggeri mellom båtane. Kanadiaren viste seg til alt overmål å vera ein emigrert nordmann. Same morgonen oppdaga vi at den eine pølsa i gummibåten hadde fått seg ei stygg rift på 10 cm , truleg etter kontakt med vindroret vårt. Denne vart lappa, men eg frykta det værste og fekk seinare rett. Eg måtte fram med nål og tråd og i tillegg ei lapp også på innsida.
Ifrå Portimao hadde vi ein fin liten tur ned til Albufeira. Og hadde vi sett engelskmenn før, så såg vi enno fleire her. Her fekk ein også kjøpt Dagblad og VG. Opprinneleg ein fin liten landsby som låg i ei dump mest under havoverflata, no i meste laget turistifisert. Marinaen var overdådig, og den dyraste hittil, 36 Euro pr. natt. Inngangen var skoten igjennom fjellet og inntil eit dalføre som eg trur delvis hadde loge under havoverflata. Det var ikkje spart på nokon ting i marinaen, og rundt låg futuristiske leiligheitskompleks på rekke og rad , der arkitektur og fargeval var svært avant garde. Personleg trur eg arkitekten måtte ha vore på fydlao! I alle fall var det meste tomt, men som elles i Portugal: Det krydde med tilsette!
Her i Albufeira skjedde det mest tragiske hittil. Etter ein tur på "byen" om kvelden, oppdaga vi at Mette sin kjære og lovpriste sykkel ikkje lenger sto så kjekt på flytebrygga. Eg var ikkje lenge i tvil om at no hadde vi endeleg vorte utsett for kriminalitet av værste sort! Det økonomiske tapet var ein ting, men vi hadde etterkvart bygt opp eit forhold til denne sykkelen og var beint ut glad i han. Eg hadde mareritt om natta. Åsmund trudde heile tida at det var like så sannsynleg at vinden hadde blese sykkelen av flytebrygga, då han etter hans meining sto nokså nonsjalant plassert. For å ha prøvd ut alt, freista eg neste morgon å dykke ned, men med null sikt, 5 meters djup og ingen froskeføter var det dømt til å mislukkast! Til sist festa eg hammaren til ein tunn vaier og dregga denne forbi aktuell drop-plass. I første forsøk fekk eg fast fisk, og opp kom den kjære sykkelen. Etter ferskvatn og ein boks med CRC kryssa vi fingrane og håpte på det beste. I ettertid høyrer eg klart at bakhjulslageret ikkje har hatt godt av badeturen!
Ifrå Albufeira segla vi eit bra strekk ned til ei øy som heiter Kulatra og ligg like utforbi Faro. Her ligg fleire delvis freda, låge sandøyer der mykje av arealet er vekke ved flo sjø. På Kulatra låg der to landsbyar som var spesielle. Sand og atter sand og ingen bilar. Kun traktor til "tungtransport". Som mange andre stader: Det krydde av restaurantar!
Neste dag tok vi båten inntil Faro og sende Åsmund og Tone heim. Vi tre andre dura raskt attende til Portimao for endeleg bunkring til Madeira-turen. Siste natta tok vi i marinaen, då det er mest praktisk før lange reiser. Saman med våre svenske vener tok vi taxi opp til den lokale Lidl-sjappa og fylte opp haugen på kvar vår store trille. Vårt lass omfatta 3 kasser Fink-brau øl ( kr. 2 pr boks.), 3 flasker portvin, 1 flaske maltwhisky, 7-8 flasker vin, 10 kartongar med juice, ein god del brus, 20 liter drikkevatn(merk!) + masse mat for den nette sum av 140 Euro, tilsvarande 1200 kr. Som de skjønar, då går det an å vera på handel, sjølv for knipne mannfolk som ikkje veit kva "kolonialvarer" kostar i det daglege.
Siste: Vi hadde nett vitjing ombord av ein kjekk familie ifrå Mandal som akkurat var komne her i ein liten båt. I tillegg snakk vi i går med "mannskapet" ombord i ein annan norsk båt som var komne like før oss, Blue Marlin ifrå Stavanger. Dei hadde med tvillingjenter på 6 år som hadde sin første skuledag ombord i går. Lærarinna er, så vidt eg har skjønt, dotter ein kjend pedagog i Rosendal, Knut Langesæter! Ein veldig hyggeleg familie som vi reknar med å treffe igjen mange gonger på turen.
Takk for oss denne gong. Madeira neste!

Portemao-Portugal

2005-09-04T21:03:00.000+02:00

Berre nokre faa ord iall hast paa internettcafe. Vi er komne attende til Porimao etter aa ha levert Aasmunde og Tone i Faro paa laurdag. I morgon tidleg mandag seilar vi til Madeira. Kurs 240 grader i 470 nm. Vil ta 3.4 doegn. Gode meldingar, men kanskje litt svak vind. Har bunkra 200 liter diesel saa vi skal nok kome fram uansett! Skriv eit ordentleg reisebrev naar vi kjem til Porto Santo. Vegard flyg heim ifraa Funchal 15/9. Knallver her og 24 grader i sjoen! Ha det! Bjarne

Bilder Lagos-Culatra

2005-09-04T14:05:00.000+02:00

Resyme in english

2005-08-28T17:49:00.000+02:00

SHORT RESYME’ OF OUR TRIP FOR OUR ENGLISH-SPEAKING FRIENDS
We started from Uskedalen 17.06 together with our sisterboat IDA from Rosendal. The voyage across to Inverness in Scotland tok about 52 hours, and we had good weather conditions. From Inverness there’s a famous canal running thru Loch Ness and ending in Fort William on the west coast, The Caledonian Canal. This was our third time here, but even so an adventure. We met several boats coming back from the Carribien. We talked to some of these people and got good advice for our coming trip.
Next stop was Oban, then the Giga Isle just north of Mull of Kintyre. Here we had a good sail with lots of tide with us, and Fatuhiva was logging 14 knots several times. Further on we stayed a few days in Portpatrick, a really picturesque village that we will recommend to everyone! From here we crossed over to Nothern Ireland and strait Howth, just north of Dublin. This was a really "posh" place with a beautiful marina. Dublin is very interesting, and we most certainly took a visit at the famous Guinnes Brewery.My interest for beer has always been strong! Our daughter, Marte, and Mette’s sister Anne took a plane home. Åsmund, our eldest son, had "jumped off" on the Scottish side.
We then stopped in Arklow and Kilmore Key, crossed over the Irish Sea to Penzance and then had a long breake in Falmouth. The summer arrived, and both these places were very nice. Some friends of ours, Nina and Per Solberg, came onboard as crew here, and they were very good company for almost 3 weeks.
16.07 Fatuhiva and Ida set course for Audierne, also a picturesque village, this time south of Brest in Brittany, France. Already late the next day we decided to sail across Biscay to La Coruna in north west Spain. It was a long stretch, but took us only 52 hours due to some quitye strong winds the last 20 hours. The wind speed was up to 37 knots and the waves rather steep.
La Coruna was a marvellous city, and the Spanish women were more good-looking than I had anticipated. There’s nothing more to say other than a warm recommodation! Further south, we visited Camarinas, Pueblo de Caraminal, Villagarcia, Santiago de Compostella(by train), Bayona and Islas Cies. The last to places were wonderful. Those island reminded of the coming Carribien. Per and Nina left us in Villagarcia, and from there on we’ve been "double handed".
We’ve had many stops in Portugal starting with Vianna do Castello, Povoa Varzim,Aveiro, Figueira da Foz, Porto, Nazare, Peniche, Cascais, Lisboa, Sesimbra and now Sines. Portugal has been very nice and interesting. More people speak English here, and that certainly helps. Porto was very special, Lisboa more modern and sophisticated. There has been a lot of fires here, and somedays has the whole coastline been covered by smoke. Too bad!
Travelling like this, we meet an awful lot of interesting and nice people in the marinas. Since we’re all out of jobs, we have plenty of time to chat and exchange ideas and wievs. Very social, we eat and drink together all the time. Sadly, our friends in Ida left us in Nazare. They had decided to put their boat up for the winter and take it into the Mediteranian next summer.
After having been here in the nice place of Sines for 8 days, we will tomorrow head for Lagos on the Algarve coast. Our two sons, Åsmund and Vegard + Tone (Åsmund girlfriend) will join us there for a week. Vegard might come with us to Madeira. We’ll cross our sometimes in the first half of September. Then around 1. of October to the Canary Islands.
On the 20. November we’ll start in the ARC-rally towards St. Lucia , Carribia.
Best greetings from us in FATUHIVA

Ekstrabilder

2005-08-23T15:03:00.000+02:00

Reisebrev 10. Nazare-Sines

2005-08-23T14:45:00.000+02:00

Reisebrev 10- Nazare-Sines

Hei igjen! Vi forstår det slik at forrige reisebrev nærast ordrett blei trykt i Grenda, og at adressa til heimesida blei kunngjort. Det kan jo vera litt kjekt å få noko større publikum. Sist så var vi i Nazare og tok avskjed med Arild og Erna Helle som la igjen båten der for vinteren. Der trefte vi også eit svensk nypensjonert par som var jævla mysiga. Claes og Helmi i ein knøtt-liten båt. Dei hadde også kursen for Karibien. Han kunne ingenting engelsk, medan hon var inte så jette-clever hon heller!! Desse har vi møtt igjen no, og skal ut på middag igjen i kveld.
10/8 sette vi kursen sørover til ein by som heitte Peniche. Det vi hugsar herifrå er ei lang flytebrygge der vi låg 3 båtar utanpå einannan og rulla heile tida. Fiskebåtar som skulle gå i 3 knop forbi, hadde misforstått og trudde det var 3x3 knop! Vi hadde oss ein tur oppom ein marknad i byen, og eg kjøpte 2 shortsar, 1 langbukse og 2 T-skjorter for den nette sum av 25 Euro. Eg tykte det var ein svært god handel. Men akk! Halvparten viste seg ikkje å passe og reisten hadde dårleg passform!
Det vart eit kort opphald og vi for vidare til Cascais neste dag. Dette er ein fasjonabel forstad til Lisboa. Her hadde dei den dyraste hamneleiga hittil, 34 Euro. Elles var det ein vakker plass som var vel verd eit besøk.
Etter 2 dagar segla vi opp elva til sentrum av Lisboa og fekk plass i Doca Alcantara. Det vi har å utsetje på denne plassen var ein nattklubb like ved som spelte house-musikk med 200 decibel til 7-8 om morgonen. For dei som ikkje veit kva house-musikk er, så kan vi opplyse om at dette var Mette Marit sin foretrukne musikk før kronprinsessetida. Det er snakk om nokre få bassrytmar som blir repetert i det uendelege, og personleg er eg overbevist om at ein må vera i kjemisk rus for å halde ut dette. Alkohol blir altfor svakt!
Lisboa var ein fin by med utrulege gamle og nye bygningar. Her var ikkje mykje slum som vi såg i Porto. Vi vitja sjøfartsmuseet som naturleg nok var svært interessant all den tid Portugal har ei slik oppdagar- og kolonihistorie. Elles tok vi ein sight-seeing tur med ein open dobbeldekkarbuss. Dette har vi funne ut er ein grei måte å få oversikt over ein ny by. Langs elva var det laga til med fleire småbåthamner, restaurantar, diverse museer og større og mindre monument. I det heile teke blir det her i landet brukt mykje pengar på fellesareal med strålande utsmykkingar. Eg seier til våre svenske vener at dette er EU-pengar som kjem rett ifrå Sverige!Det trur dei også.

Etter 4 dagar i Lisboa segla vi vidare sørover til ein liten plass som heiter Sesimbra.
Her vart vi mottekne av ein havnebetjent som hadde arbeidd i Noreg og var venlegheita sjølv. Han kunna verken norsk eller engelsk, men vi hadde ein interessant dialog. For andre gong var det skikkeleg badevatn på turen, og eg nytta høvet til å dykke underbåten. Til mi store overrasking var mest alt som heitte sinkanoder opptært på 3 mnd’er, og eg skjønte at her måtte noko gjerast.
Løysinga kom alt på neste plass, Sines. Dette var ein koseleg plass med ein svært billeg og triveleg marina. Til alt overmål hadde dei ei solid betongkai ved sida av eit opptrekk. Det var fullmåne og 3 meter skilnad på flo og fjøre. Vi tjora Fatuhiva godt fast i kaien og let det fjøre. Sinkanodenen blei skifta, propellen polert og ekstra sinkanoder skrudd fast i kjølen. Dette gjekk enkelt og greitt og kosta 200 kr.! Kl. Halv fire om natta flaut vi endeleg igjen. Kvifor desse sinkanodene blir tært så fort må ha noko med saltgehalten i sjøen her, trur eg. Som sagt her er veldig triveleg, veret er bra, her er mange kjekke folk å prate med og tida går kort og godt som ein røyk.
Apropos tid. Endeleg har eg fått den trådlause nettverksdingsen til å verke; vi er på internett folkens! Eg får inn mail, men er ikkje i stand til å sende ut sjølv. Har ein mistanke om at dette har samanheng med eit oppsagt telefonabonnement i Tele 2. Har difor oppretta ein hotmailadresse: fatuhiva2@hotmail.com. Vi startar no dagen med å lese avisene, Grenda, Kvinnheringen,Innsida, BT,Dagbladet og VG. Er det nokon sak?
Kommande laurdag får vi besøk av sønene våre, samt Tone, kjærasten til Åsmund. Dei flyg ned til Faro og vi treffer dei der nede på Algarvekysten ein stad, truleg Lagos. Dei skal vere med ei vekes tid, men Vegard skal ikkje inn i marinen før i slutten av september, så kanskje han blir med oss over havet til Madeira. Det hadde vore veldig kjekt for oss. Vi gler oss uansett til besøk!

Tilslutt eit par spesialemner: Laushundplaga. Her finnest nok butne hundar, men eg har ikkje sett nokon. Langt dei fleste streifar omkring i større eller mindre flokkar. Dei er ubeskrivelege blandingar som i allefall har ein ting felles: Dei likar ikkje syklistar, sikkert ikkje dyrlegar for den del. I alle fall er det ei sann plage når ein kjem søkklasta ifrå Lidl på ein knøttliten samanleggbar sykkel med 10 plastposekolli plassert rundt omkring på farkosten, og desse kjøtarane fattar stor interesse for pedalane. Sameleis er det når ein joggar. Desse dyra værar deg på lang avstand og gøyr utan unntak. Personleg har eg jo ein del erfaring og prøver å ignorere dei fullstendig. Då misser dei fort interessa. Elles er det mange som har med seg ”tamme” hundar og katter rundt omkring på båtane. Det gjer sitt fornødne rundt omkring på dekk og flytebrygger, og gøyr konsekvent på alt som går forbi.Va hemsk trevlig!
Fiskegalskap. Eg trudde tyskarane var ekstreme når det gjeld fiskeinteresse, men dei blir smågutar mot portugiserane. Dei står dag og natt ute langs strender og moloar med stengene sine. Om kveldane ser vi sjøllysande reker i silikon fare fram og tilbake i lufta. Av og til står dei så tett at dei nødvendigvis må få einannan på kroken! Elles er det store mengder fisk her .I alle hamner kryr det med noko dei kallar mulle. Desse søm rundt i overflata og ”smattar”. Vi høyrer det faktisk inni båten. Diverre smakar ikkje desse noko særleg, så dei får stort sett leva i fred.

Sines, 22/8. Beste helsing Mette og Bjarne

Bayona-Figueira nr.9

2005-08-09T12:14:00.000+02:00

REISEBREV NR.9- BAYONA TIL FIGUEIRA DA FOZ
Eg må be om orsak for at det har drege ut med dette reisebrevet, men vi har det så travelt! La meg først slå fast at vi har det framleis fint, ingen uhell av noko art og progresjonen på turen er som forventa. Vi har segla omlag 1700 nm, motoren har i alt surra 200 timar og brukt ganske nøyaktig 400 liter, med enkel hovudrekning skulle det seie eit snitt på 2 liter i timen! Med dei prisane som er i dag vil nok snart dei store Princessane bli permanent fortøygd i havnene. Her nede er det mest berre seilbåtar!
Vi savnar sjølsagt alle vennene våre, men ein kan som kjent ikkje alltid få i pose og sekk. Eg var jo vane med å bruke mobiltelefonenen flittig, men må her legge sterke band på meg. Det blir fort like stor kostnad som hamneleiga. Desse tekstmeldingane har eg aldri fått taket på! Fingrane mine er for tjukke og trege i avtrekkjaren.
Det trådlause nettverket har eg diverre ikkje fått til å fungere. Eg finn stadig nettverk, men kjem ikkje vidare. Eg får melding om program som tidlegare er lagt inn som no på eit eller anna vis er borte. Dessutan skal det vere utruleg mykje virus i lufta for tida! Arvid, skal ikkje du snart ha deg ei veke på Algarvekysten??
Sidan eg først snakkar om tekniske ting. Vi hadde sett pris på om fleire skreiv inn ”comments” på heimesida vår. Det kan vere nyhende og lite kompromitterande sladder ifrå gamlelandet.
Her følgjer litt om reisa sidan sist, tidvis i telegramstil. Før de no les vidare: Ta fram kartet! Nina og Per Solberg forlet oss jo i Villagarcia. Det var trist og vi savnar dei framleis. Neste havn vart som nemnt Bayona. Dette er ein kjend by og område for langturseilarar. Det har lett for å gå inflasjon i superlativa, men her var det kort og godt steikje fint! Etter eit par dagar i byen, segla vi 30/7 ut til nokre utruleg vakre øyar like nordanfor, Islas Cies. Om ein ser bort ifrå sjøtemperaturen, så måtte dette vere noko av det næraste ein kom Caribien her i Europa.. Fleire flotte badestrender, kupert terreng, fine stiar, mykje folk. Arild Helle og eg hadde eit par joggeturar og kikka på fyr og kva elles som måtte by seg fram i terrenget.
Vi var ikkje aleine her. Første dagen var de 31 båtar oppankra ved den eine stranda og det krydde elles av folk som kom med rutegåande båtar. Men det blas godt! Etter to netter med oppankring hadde Arild definitivt fått nok av bekymringar om kva tid båten havna i fjøra og ditto søvnmangel.
1/8 sette vi kursen for Portugal og første havn vart Viana do Castelo. Det blas godt inni den vesle havna, og eg var glad då vi greidde manøvrere oss inn mellom ei rekkje stramme akterfortøyningar og greidde å kile oss inn mellom to båtar. Av og til skal ein ha litt flaks og! Elles fekk vi vårt første bekjentskap med portugisisk byrakrati. Her måtte ein ikkje berre koma her og her. Det var ein 4-5 personar inne på eit kontor med ein defekt PC som etter mi meining hadde svært lite å ta seg til. I andre havner hadde vi fylt ut innklareringsskjema sjølv, men ikkje her nei! Det måtte stavast både framlengs og baklengs. Eg er kome fram til at det beste er å takke opp og i mente for alle tenester og skryte uhemma av havna deira.
Elles var byen(igjen) veldig vakker. Den hadde hatt si storheitstid spesielt på 15-hundre talet, og ”gamlebyen” var freda.Tidlegare rikdom hadde kome ifrå fiskeri i fjerne himmelstrøk (eks.Newfundland) og handel med rike koloniar. Mange av husa var kledde med fliser og var svært piktoreske. På ein fjelltopp i bakkant av byen var det bygd ei gedigen kyrkje til minne om St. Lucia. Denne låg på vel 200 meter og var opplyst i mørke. Vi gjekk 780 trappetrinn kvar veg, og som nordmenn flest naut vi kvart einaste eit! Siste kvelden havna vi i ein festival med uante mengder folklore. Det var eit fargesprakande virvar av vakre bunadar, dans, korsang og tildels grusomme solistprestasjonar. Etter ein times tid med dette fekk eg angstsymtom og sterke assosiasjonar til eigen kariere i folkeviseleik med fru Os i ungdomshuset på Vinstra!! Dessutan har eg eit par mislukka springarkurs som også låg i bakhovudet og gnog. Mette ber meg presisere at ho og dei andre på ingen måte hadde slike kjensler!
Etter to dagar her for vi vidare til Povoa de Varzim den 3/8. Dette var ein meir utprega ferieby med casino og mange hotell. Her var ein flott strandpromenade, og aldri har vi sett så mange joggande personar på ein gong, syklande for den del. Apropos sykkel. Mette sin samanleggbare kan vi ikkje få fullrost nok. Den blir flittig brukt av eigaren og underteikna. Det hender endåtil at ho låner han ut til personar i nabobåtar! Havna var billeg og fin, men diverre skjemma av ei sterkt sjenerande kloakklukt på fjøre sjø, og det var sjølsagt då om kvelden. Neste dag tok vi tidleg om morgonen buss inntil nest største byen i Portugal, Porto. Havna utforbi var stengt etter ein brann i ein tilliggjande fabrikk. Elles er prisnivået på offentleg transport her i landet ekstremt låg. Ein times buss- eller togtur kostar omlag 12 kroner!
Porto var veldig spesiell. Elva hadde greve seg ned i landskapet og byen låg i dei bratte skråningane på kvar side. Det var mange store og overdådig utsmykka bygningar ifrå storheitstida under og etter dei store oppdagingane. Men inne i mellom desse praktbygga stod det omtrent like gamle høghus av tre, på halv åtte og med utskot og verandaer i alle fargar og variantar. Dessutan hadde alle klesvask ute! Gatene var somme plassar berre eit par meter breie og ein kunne glatt hoppe over til naboen i tredje etasje. Vedlikehaldet var partivis svært sparsomt. Mykje av denne bygningsmassen er no freda. Den dagen vi var der, låg røyken ifrå alle skogbrannane nokså tett over byen. På mange måtar minna litt av av inntrykka om Kairo i Egypt. Veldig spesielt til å vera i Europa!
Vi kryssa brua til sørsida av elva. Her låg nemleg alle portvinhusa på rekkje og rad, og alle hadde omvisningar med prøvesmaking og sal. Vi tok to slike, og enda opp med eit par flasker av ein slik kvalitet at dei kun kan opnast i 80 årsdagar og dess like! Elles var det ein sydande aktivitet på brua. Den vart sandblåst og dessutan brukt som springbrett for meir eller mindre hasardiøse stup ned i elva. Eg tilbydde meg å ta eit slik eitt ( 32 grader i lufta), men blei bryskt nekta av Mette då ho frykta å måtte navigere båten vidare aleine. Så tok vi bussen heim!!
Dagen etter (5/8) reiste vi vidare sørover mot Aveiro. Her skulle vi ta ein kanal til styrbord omlag 5 nm til ein marina. Like etter moloinngangen vart vi bryskt praia av politiet i passbåt som på fingerspråket ga klar beskjed om at vi hadde med å halde oss til babord og ankre opp saman med nokre andre båtar på same side ikkje så langt innanfor opninga. Like etter buldra det ifrå himmelen og to digre Catalinafly sneia bortetter kanalen og fylte buken med sjøvatn før dei med eit brøl letta og fauk innover landet. Dette gjentok seg så lenge det var lyst. Der hadde vi forklaringa! Eg har nemleg gløymt å nemne at heile kysten var dekt med røyk på nedoverturen. Vi snakka med lokalbefolkninga, og dei kunne fortelje at dei fleste brannane var påsette!
På kvelden rodde vi i land. Jentene spaserte og fann høveleg resturant medan Arild og eg dreiv med intensivtrening. Etter 3 stigningsløp a 2 minutt der det prikka intenst i bryst og armar, vart Arild einig med meg om at det var nok. Eg er hans personlege trenar og har lovt å få han i slik form at han slår Arve Lunestad ved heimkomst! Vi starta nok for seint med spissinga av formen. Erna og Mette hadde funne ein framifrå og billeg restaurant, og vi hadde den beste paellaen ever! På returen oppdaga vi at det hadde fjøra og gummibåten vår hang på skrå oppe i ei steinfylling. Arild sklei på dei glatte steinane og klaska handleddet stygt nedi. Heldigvis har det i ettertid vist seg å gå veldig bra, og alle pasientane hans kan ta det heilt med ro!
Neste dag vart det motring til Figuera da Foz ( vinden har omtrent vore fråverande dei siste dagane). Dette var for så vidt ein grei plass, men ingen openbaring. Andre dagen tok vi tog inntil ein gammal universitetsby som heitte Coimbra. Etter det eg forsto hadde også mykje av den tidlegare kongefamilien kome herifrå.
Universitetet var fem hundre år gammalt og i dagleg bruk. Det skulle visstnok framleis vera det mest prestisjefylte i heile Portugal. Området låg på ein fjelltopp og bygningane var overdådig utsmykka. Vi kjem stadig attende til det: Dette Baroniet i Rosendal er ikkje mykje å slå i bordet med for godt vande europearar! Sigtseeing i 30 grader tek på, og vi snudde etter relativt få timar nasen heimover til heimelaga baccalao ombord.
Akkurat no, 8/8 kl.10.13, motrar vi vidare sørover, posisjon 39.51 N, 009.01W, destinasjon Nazare. Her skal familien Helle legge igjen båten sin for eit år, og neste sommar skal dei ta han vidare innover Middelhavet. Vi har helde følgje sidan starten i Uskedalen, så det blir sjølsagt litt vemodig. Vi har hatt det veldig kjekt i lag, men Fatuhiva får finne nye kontakter på sin veg mot Karibien.
Beste helsing Mette og Bjarne
Siste: 9/8 09.00. Vi er i Nazare, som også er ein kjempeplass. Her er kupert med ein vakker klippe midt i byen. Kan minne svakt om Santorini. Søsterskipet Ida skal heisast på land kl. 3, så det blir spanande. Mette ber meg helse til alle veninnene og takke for ”comments”. Vi skal prøve å oppdatere sida litt raskare seinare. Viktig melding til Kåre Rudningen: Eg har mista mobilnr. ditt. Send meg ei melding så vi kan avtale framtidig møte. Eg hugsar at du snakka om Venezuela etc.

Bayona-Figueira 9.

2005-08-09T11:20:00.000+02:00

Hei! Er paa portugisisk internettcafe. Det er ikkje ein kjeft som kan engelsk her og alle kommandoane er paa portugisisk. Eg har faatt kopiert brev og bilete ifraa memory-stickén, men finn ikkje lim inn- funksjonen. Faar proeve paa ein annan cafe! Bjarne

bilder

2005-08-02T14:12:00.000+02:00

Bilder

2005-08-02T14:04:00.000+02:00

La Coruna-Bayona

2005-07-29T19:02:00.000+02:00

Turen videre fra La Coruna til Baiona!

Det var egentlig med tungt hjerte vi forlot La Coruna,den trygge havna vi kom inn i etter prøvelsane over Biscaya. Her koste vi oss både på strand og i gamle-byen der det i heile juli måned var middelalderfestival med mye underholdning. OBS!: Her samler det seg og personer som på finurlige måter får rappa lommeboka di viss du ikkje er påpasselig. Det opplevde ei i vårt norske følge. Ellers var vi overraska over kor lite pågåande dei var ovanfor turistane når det gjaaldt å få solgt varene sine! Turen til neste by gikk greit.Mye motorgang og strøm i mot. Camarinas var ein sjarmerande fiskelandsby. Den er kjendt som ”kniplingebyen”. Mange små butikker med kniplingehandverk, alt fra dorullholdere til hatter, RINGER, bilder- Nina og eg holdt stand .Vi fann ut at vi var lite ”knipligete” av oss så det vart ingen handel.(Vi burde vel ha støtta den lokale handelstanden?!)Her såg vi for første gang en horreo,stabbur i stein som står på steinpåler med hatt på (ser ut som sopper).
Dagen etter gikk turen i solskinn rundt Kapp Finisterre til Puebla del Caraminal. Før vi runda Kapp F såg vi plutselig massevis av fugl samla på overflata.I sjøen var det tett med små krabber som kravla rundt ,naturen er til tider merkelig!!
Hadde tenkt oss på ein fjelltopp på 600m ,men tåka låg tjukk så det vart laaang gåtur rundt byen i steden
.Mandag var det religiøs høgtid i Katalonia så vi gikk i tog sammen med sekkepipeorkester,dansande småjenter i nasjonaldrakter og store religiøse skulpturer vart bore av sterke spanjoler.
Frisk seilas over til neste by Vilagarsia de Arosa (9,4 knop). Her fikk vi endelig bada igjen på strand ved båthavna.Herfra tok vi tog til Santiago de Compostella,pilgrimebyen . Ikkje langt fra togstasjonen stoppa ein gammel mann med stokk oss og spurte om vi ville sjå katedralen.Han fulgte oss gjennom halve byen og FOR ein katedral.Greit:Peterskirka er flott men denne var imponerande!!.Flotte smug med gammel bebyggelse rundt katedralen,vel verdt et besøk!!Bjarne og Per hedde flott trimtur med sykkel og joggesko opp ein topp her og (dei finner alltid ein topp kor dei enn er). Så forlot Nina og Per oss og vi var igjen to i båten og sette kursen mot Biona. Det blåste friskt og etter kvart kom tett regn og skodde så vi var søkk våte når vi ankom den flotte seilerhavna i Baiona.Like utenfor ligg fleire øyer med lange sandstrender som vi har planer om å ankre ved men først må vi ”gjøre byen”. Har vore på sykkel,-joggetur,det tegner bra dette her bare temp i luft (21C) og sjø (17C) kan bli litt høgre.Mykje høgare seier Bjarne!!
Helsing Mette Berit.

Reisebrev 7- Falmouth-La Coruna

2005-07-22T17:57:00.000+02:00

REISEBREV NR.7- FALMOUTH- AUDIERNE- LA CORUNA, 22/7-05
Endeleg er vi under Spanias sol! La Coruna er byen vi sleit oss inn til like før midnatt 20/7. Når eg no skriv dato, er det avdi eg er kome heilt i surr når det gjeld dagane i det siste.
La meg rekapitulere: Vi reiste ifrå Falmouth 16/7 tidleg om morgonen. Den Engelske kanal var blikkstill heile vegen. Det dundra forbi oss kjempesvære passasjerskip, tankarar og container skip i eitt. Likevel stoppa vi to gonger for å bade midt i kanalen. Det var veldig behageleg vatn og vi storkoste oss. Vi kom inntil franskekysten nett sørom Brest ved midnatt og hadde nattseilas vidare gjennom Canal du Four og Raz de Sein. Eit stykke med angivelege sterke straumar og ei skikkeleg paddemark. Vi hadde fleire gunstige moment på vår side: Det var blikk stille og klart, "nipp-tilhøve"( liten skilnad på flo og fjøre) og vi hadde det elektroniske kartprogrammet, C-map, som berre er fantastisk. Vi kom fram til den idylliske franske byen, Audierne, på morgonen og måtte vente nokre timar på floa, slik at vi kunne seile opp elva til bykjernen. Som sagt svært fin by og oppland. På kvelden var vi på restaurant og åt franske pannekaker (crepes) med diverse fyll, til og med brandy-flamberte fekk vi i oss. Neste dag var Arild Helle og eg på ein skikkeleg lang joggetur med innlagde kjappe drag i bratte bakkar. Etter 1 time og 20 minutt var vi nokså segne og klare for behageleg rehydrering.
Elles er franskmenn sjølsagt noko for seg sjølv. Rett nok har dei sin cuisine, gode oster og lange brød, men engelsk er det mest ingen som snakkar, heller ikkje ungdomen.Dei må skjerpe seg om det skal gå dei vel i eit internasjonalt samfunn!!
Etter 36 timar på fransk jord kursa vi 215 grader mot La Coruna i Nord Spania, ein distanse på 330 nautiske mil. For å seie det rett ut: vi var svært glad for å sjå Spansk land i kveldinga den 20. Vi fekk raskt frisk bris/ liten kuling på relativt skarp kryss.
Neste dag dreide vinden nordaust og seinare mest rett austleg, auka på til ein stabil stiv kuling og seinare på ettermiddagen kortare perioder med sterk kuling, opp i 37 knop. Samstundes var sjøane som i Nordsjøen, utruleg bratte og krappe. Per Solberg og eg styrte 1 time kvar for å vera topp konsentrerte heile tida. Vi surfa avgarde opp i 9 knop med full genoa og stroke storseil. Genoaen stod fint heile vegen og rakna ikkje sjølv i 37 knop!! Det kunne vorte dyrt! Elles løsna kombi-lanterna i mastetoppen første natta og hang berre og slang. Eg freste opp og sikra ho mellombels med ein strikk, slik at ho ikkje skulle bli øydelagt. Eg kan forsikre om at det var store sentrifugal-krefter der oppe 15 meter over overflata, men ung og atletisk som eg er, gjekk det fint!
Arild Helle i IDA styrte non stop i 14 timar og var nokså nedtappa då vi endeleg kom fram. Heile mannskapet hadde vore sjøsjuke ein god del av turen. Men, etter eit par dagar på land har vi gløymt heile greia og er klare for nye utfordringar!
La Coruna er ein "kjempeby" med svær badestrand så og seie midt i byen. Vi ligg også i ein flott marina midt i bykjernen. Dyrt og fint! Det blir mykje billeg ankring lenger sørover!! På badestrendene har Per og underteikna nytt dei spanske damene. Med svært mørke solbriller har vi kikka meir og mindre diskre på dei lokale yndigheitene. Dei er slanke og fine, det same er ungar og ungdom her nede. Dette er i slåande kontrast til stoda i Noreg, Storbrittania og elles i Nordlege Europa. Vi har teke etter amerikanarane og stappar i oss tomme kaloriar, og mange er svært inaktive. Spesielt damer og ungar har "est ut" dei siste åra! Dette er ei skremmande utvikling som det må bli slutt på!! Hald dykk til middelhavsdiett og fjellturar. Dette var dyrlækjaren si helsespalte!! Det kjem sikkert meir stoff seinare. HASTA LA VISTA!